دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 45 2026 06 22 Studying and Adapting Extended Techniques for Kamancheh, by Presenting the Method of Notation in Contemporary Composition مطالعه و معرفی تکنیک های گسترش یافته برای کمانچه، با ارایه روش نت نگاری در آهنگسازی معاصر 4 24 1463 10.30480/dam.2025.5844.1993 FA مجید تحریری عضو هیات علمی در گروه آهنگسازی، دانشکده موسیقی، دانشگاه هنر تهران، ایران امیر حسین مفیضی کارشناس ارشد آهنگسازی، دانشکده موسیقی، دانشگاه‌ هنر ایران، تهران، ایران. احسان ذبیحی‌فر عضو هیأت علمی دانشکده موسیقی، دانشگاه‌ هنر ایران، تهران، ایران. Journal Article 2025 05 06 Extended techniques constitute one of the strategies employed by contemporary composers to explore new sonic possibilities. This research investigates a range of extended techniques for Kamancheh, alongside the notational system to accurately represent them. While certain techniques discussed - such as variations of vibrato - are already present within traditional Kamancheh performance practice, a standardized and clear method for their notation has yet to be established. As such, this research aims not only to identify and classify extended techniques but also to propose proper systems for their notation. The techniques explored are categorized into three main groups: 1. Using different parts of the instrument’ body, 2. Adaptation of extended techniques from other string instruments if applicable, and 3. Modification of traditional techniques of Kamancheh to yield new sonic effects. These techniques are further divided into two general types: those without specific pitch, which cannot be precisely notated on the staff but are instead marked with exact duration, and those with defined pitch that allow for exact notation on the staff. The research methodology includes library research, score analysis, and consultations with expert performers. The notation symbols proposed herein have been chosen based on the characteristics of each technique and their resemblance to established practices within the string instrument family. تکنیک‌های گسترش‌یافته ازجمله راهکارهایی هستند که آهنگ‌سازان معاصر برای دستیابی به جلوه‌های صوتی جدید از آن‌ها استفاده می‌کنند. در این تحقیق تکنیک‌های گسترش‌یافته برای کمانچه به همراه معرفی روشی برای نت‌نگاری آن‌ها مورد بررسی قرار گرفته است. هرچند تعدادی از تکنیک‌های ارایه‌شده در این مقاله در سنت کمانچه‌نوازی مورد استفاده هستند (مانند انواع ویبراتوها)، اما روش ثبت دقیقی برای آن‌ها از سوی نوازندگان معرفی نشده و تشخیص و انتخاب اجرای هرکدام به نوازنده واگذار می‌شود. ازاین‌روی علاوه بر معرفی تکنیک‌های گسترش‌یافته، ارایه‌ی راه‌کاری برای ثبت آن‌ها را می‌توان از اهداف این پژوهش برشمرد. در این پژوهش، روش‌هایی که به‌واسطه آن‌ها تکنیک‌های گسترش‌یافته برای کمانچه به‌دست آمده‌اند، در سه دسته قرار می‌گیرند: ۱) استفاده از بخش‌های مختلف ساز ۲) بهره‌گیری و انطباق تکنیک‌های گسترش‌یافته معرفی‌شده برای سایر سازهای زهی (در صورت امکان اجرا) ۳) تغییر برخی از تکنیک‌های کمانچه به‌جهت دستیابی به جلوه‌هایی صوتی جدیدتر. تکنیک‌های ارایه‌شده در این مقاله را می‌توان در دو دسته کلی طبقه‌بندی کرد. نخست آن دسته از تکنیک‌هایی که دارای زیرایی مشخصی نیستند و امکان نت‌نگاری دقیق آن‌ها برروی خطوط حامل وجود ندارد، ازاین‌جهت به ثبت دقیق میزان دیرند آن‌ها بسنده شده است. گروه دوم تکنیک‌هایی هستند که زیرایی مشخصی داشته و ثبت دقیق آن‌ها برروی خطوط حامل امکان‌پذیر است. در میان تکنیک‌های ارایه‌شده در این پژوهش، مواردی را می‌توان یافت که محدودیت‌های صوتی و اجرایی را با خود به همراه دارند و آهنگ‌ساز هنگام استفاده از آن‌ها باید برخی ملاحظات اجرایی را در نظر داشته باشد. مانند تکنیک‌هایی که از شدت صوتی ضعیف برخوردار بوده و برای استفاده شدن در بافت‌های حجیم و شلوغ (در آنسامبل‌ها) کارآیی چندانی نخواهند داشت. پژوهش به روش کتابخانه‌ای، بهره‌گیری از تجربیات افراد متخصص بوده است. نشانه‌های پیشنهادشده برای نت‌نگاری تکنیک‌ها باتوجه به شخصیت و میزان همانندی آن‌ها با نمونه‌های هم‌خانواده خود معرفی شده‌اند.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1463_34ee2347c6dd92b36e86358dc8281b0b.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 45 2026 06 22 Analysis of the Performance of Lava Directed by Richard Foreman Based on a Corpus-Based Approach and Charles Forceville’s Multimodal Metaphors تحلیل اجرای نمایش لاوا به کارگردانی ریچارد فورمن براساس رویکرد پیکره‌بنیاد و استعاره‌های چندوجهی چارلز فورسویل 26 44 1470 10.30480/dam.2025.6046.2038 FA محمدرضا (علی) حاجی ملاعلی دانشگاه سوره تهران سیده حانیه رضوی بزاز دانشجوی کارشناسی ارشد رشته کارگردانی تئاتر دانشگاه هنر ایران Journal Article 2025 09 11 Richard Foreman’s Lava stands as one of the most distinctive experiments in postmodern theatre, where image, sound, movement, and ritual repetition take precedence over linear narrative. The central question of this article is how visual metaphors and metonymies function as the primary mechanisms of meaning-making in this performance. To address this, the study draws on Charles Forceville’s theory of multimodal metaphor, moving beyond text-based approaches to examine the interplay of body, stage, and visual signs in the process of signification. Methodologically, the research adopts a combined approach. First, it employs corpus-based techniques using software such as LancsBox and Voyant to process dramatic texts, performance data, and related documentation. Next, informed by Forceville’s multimodal framework, it investigates the ways visual metaphors and metonymies operate within the production. For Forceville, multimodal metaphor occurs when source and target domains are expressed through different modes—for example, image, sound, and text—and when meaning is conveyed across channels such as verbal/written, visual, gesture/movement, sound/music, and even sensory perception. He highlights the importance of co-presence in enabling the transfer of meaning from source to target. The integration of Forceville’s multimodal theory with corpus-based methods makes it possible to connect linguistic cues in the text with visual, auditory, and performative signs. The analysis of repetitions and semantic clusters helps identify focal words or domains associated with source and target, which can then be aligned with performative elements such as the body, mise-en-scène, lighting, and music in order to detect and evaluate multimodal metaphors. The examination of Lava reveals that patterns such as triadic structures, sound loops, ritualized actions, and the body as language function not merely as formal devices but as fundamental frameworks shaping audience experience. These structures construct metaphorical-metonymic networks that invite reflection on concepts such as identity, language, and self-awareness. The findings suggest that approaches like Forceville’s play a crucial role in advancing our understanding of multimodal mechanisms of meaning-making. In combination with corpus-based methodologies, this framework provides an effective model for analyzing complex performances such as Lava. نمایش «لاوا» اثر ریچارد فورمن ازجمله تجربه‌های شاخص تئاتر پست‌مدرن است که در آن تصویر، صدا، حرکت و آیین‌های تکرارشونده بیش از روایت خطی نقش‌آفرین‌اند. پرسش اصلی این مقاله آن است که استعاره‌ها و مجازهای بصری چگونه در این اثر به سازوکار اصلی تولید معنا تبدیل می‌شوند. برای پاسخ به این پرسش از نظریه‌ی چندوجهی ریچارد فورسویل استفاده شده تا فراتر از رویکردهای متن‌محور، رابطه‌ی میان بدن، صحنه و نشانه‌های بصری در فرایند معناسازی تحلیل شود. در این راستا با رویکردی ترکیبی ابتدا از روش پیکره‌بنیاد برای پردازش متون نمایشی، داده‌های اجرایی و مستندات مرتبط استفاده شده است. سپس با تکیه‌بر نظریه چندوجهی فورسویل به واکاوی استعاره‌ها و مجازهای بصری در این اجرا پرداخته می‌شود. فورسویل بر نقش هم‌نشینی برای انتقال معنا از مبدأ به مقصد تأکید می‌کند. تحلیل تکرارها و خوشه‌های معنایی به شناسایی واژگان/حوزه‌های کانونی مرتبط با مبدأ/مقصد کمک می‌کند؛ آنگاه می‌توان این سرنخ‌ها را با عناصر اجرایی مانند بدن، میزانسن، نورپردازی و موسیقی تطبیق داد تا استعارهای چندوجهی شناسایی و ارزیابی شوند. بررسی نمایش لاو نشان داده است الگوهایی همچون دسته‌بندی‌های سه‌گانه، حلقه‌های صوتی، کنش‌های آیینی و بدن به‌مثابه‌ی زبان نه‌فقط عناصر فرمی بلکه ساختارهای بنیادینی هستند که بر تجربه‌ی تماشاگر تأثیرگذارند. این ساختارها با ایجاد شبکه استعاری-مجازی امکان بازاندیشی در مفاهیمی همچون هویت، زبان و خودآگاهی را فراهم می‌کنند. یافته‌ها حاکی از آن است که رویکردهایی همچون رویکرد فورسویل در فهم بهتر سازوکارهای چندوجهی معناسازی، نقش کلیدی ایفا می‌کند و در کنار روش‌های پیکره‌ای می‌تواند الگویی مؤثر برای تحلیل اجراهای پیچیده همچون لاوا باشد.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1470_c889678af8bba9f1d10b94301dd15c86.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 45 2026 06 22 Practical Strategies for Reducing the Negative Impacts of Violence in the Representation of Battle Scenes in Children’s and Adolescents’ Animation راهکارهای اجرایی برای کاهش تأثیرات منفی خشونت در بازنمایی نبرد در انیمیشن‌های کودک و نوجوان 46 65 1474 10.30480/dam.2026.6111.2047 FA فریبا فرزان فر دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران سید حسن سلطانی دانشکده هنرهای تجسمی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران. Journal Article 2025 10 18 Violence in visual media—particularly in animations produced for children and adolescents—can lead to significant psychological and behavioral consequences. This raises the question of how, within the framework of theoretical findings in media psychology, practical and implementable strategies can be developed for depicting battle scenes in children’s and adolescents’ animations without eliminating such scenes altogether. The present article aims to formulate these operational strategies. This study adopts a qualitative approach and, through content analysis grounded in media psychology theory, examines effective methods for representing battle scenes. The findings indicate that by applying 17 practical strategies derived from the analyses, the psychological and behavioral harms resulting from children’s exposure to violent content can be substantially reduced. These strategies are grounded in theories such as social-cognitive theory, desensitization, cultivation theory, cognitive–associative theory, and emotional transfer, and are applicable across the domains of narrative design, mise-en-scène, editing, and character development. Key strategies include the use of long shots in depicting violence, avoidance of excessive realism, representation of the negative consequences of violence, punishment of violent perpetrators, and refraining from combining humor with violent scenes. By integrating theoretical and applied frameworks, this article provides a roadmap for filmmakers, cultural policymakers, and regulatory institutions toward the production of ethically oriented, safe, and educational animations. خشونت در رسانه‌های تصویری، به‌ویژه در انیمیشن‌های مختص کودکان و نوجوانان، می‌تواند پیامدهای روانی-رفتاری قابل‌توجهی به همراه داشته باشد. ازاین‌رو، این پرسش مطرح می‌شود که در چارچوب یافته‌های نظری روان‌شناسی رسانه، چگونه می‌توان راهکارهای عملی و قابل اجرا برای صحنه‌های نبرد انیمیشن‌های کودک و نوجوان، بدون حذف صحنه‌های نبرد ‌ارایه داد؟ مقاله‌ی حاضر با هدف تدوین چنین راهکارهای عملیاتی انجام شده است. این پژوهش با رویکردی کیفی و از طریق تحلیل محتوا و با استناد به مبانی نظری روان‌شناسی رسانه، به بررسی شیوه‌های کارآمد در بازنمایی صحنه‌های نبرد می‌پردازد. یافته‌ها حاکی از آن است که با به‌کارگیری ۱۷ راهکار اجرایی مستخرج از تحلیل‌ها، می‌توان آثار مخرب روانی-رفتاری ناشی از مواجهه کودکان با محتوای خشونت‌آمیز را به میزان محسوسی کاهش داد. این راهکارها بر مبنای نظریه‌هایی چون شناختی-اجتماعی، حساسیت‌زدایی، کاشت، شناختی–تداعی و انتقال هیجانی بنا شده و در حوزه‌های روایت‌پردازی، میزانسن، تدوین و شخصیت‌پردازی قابلیت اجرا دارند. ازجمله راهبردهای کلیدی می‌توان به استفاده از نمای باز در نمایش خشونت، پرهیز از واقع‌نمایی افراطی، نمایش پیامدهای منفی خشونت، مجازات عامل خشونت و اجتناب از تلفیق طنز با صحنه‌های خشونت‌بار اشاره کرد. این مقاله با تلفیق چارچوب نظری و کاربردی، نقشه‌راهی برای فیلم‌سازان، سیاست‌گذاران فرهنگی و نهادهای نظارتی در راستای تولید انیمیشن‌هایی اخلاق‌محور، ایمن و تربیت‌گرا فراهم می‌آورد.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1474_60c957b1461e921cf295c65448eeab6f.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 45 2026 06 22 The Roles of Child Performers in Traditional Japanese Plays: An Analytical Study of Performance Regulations and Cultural-Religious Implications نقش‌آفرینی کودکان در نمایش‌های سنتی ژاپن: مطالعه‌ای تحلیلی بر ضوابط اجرایی و دلالت‌های فرهنگی-مذهبی 66 80 1475 10.30480/dam.2026.6030.2034 FA ثریا جواهری دانشجوی کارشناسی ارشد پژوهش هنر، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران، نریمان امینیان دکتری فلسفه هنر، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شاهرود، شاهرود، ایران Journal Article 2025 09 03 Traditional Japanese theater forms maintain a profound connection with the religious beliefs of this land, including Shintoism and Zen, to the extent that the formation and continuity of many of them can be attributed to these rituals. Various elements of these performances, including the role-playing of characters present in them, adhere to specific principles that are often influenced by the aforementioned beliefs. In this context, given the prominent position of child performers and the precise regulations governing their participation, particularly in the three forms of Noh, Kyōgen, and Kabuki, examining their presence holds significant importance, both in relation to Japan's prevailing beliefs and in understanding the rules governing the training and performance of children in these plays. This article aims to analyze the role of children in these performances, referred to as kokata in Noh and Kyōgen, and koyaku in Kabuki, and extract educational implications for children's theater. The study employs a descriptive-analytical method with a qualitative approach, based on library resources, framed within the theoretical constructs of the innate sanctity of children, Zeami's concept of yūgen, and the hereditary system of acting. The findings reveal that in Noh, kokata not only preserves the sanctity of roles such as emperors through their inherent purity but also contributes to realizing yūgen with their natural delicacy, while ensuring a deliberate distance between performer and role; in Kyōgen, the presence of kokata primarily serves the continuity of family traditions and gradual familiarization with the stage; whereas in Kabuki, koyaku is embedded within a stratified hereditary acting system, linking early stage exposure with professional training and heightened audience impact. Thus, child performance in these three forms reflects the interplay of cultural worldview, aesthetic principles, and educational patterns unique to each tradition; features such as training from childhood, family involvement in rehearsals and performances, and aligning school education with performance schedules offer inspiring models for contemporary methods of theater training for children. نمایش‌های سنتی ژاپن پیوند عمیقی با باورهای مذهبی این سرزمین، ازجمله شینتوئیسم و ذِن دارند و عناصر مختلفی از این نمایش‌ها، ازجمله نقش‌آفرینی شخصیت‌های حاضر در آن‌ها نیز در بسیاری از موارد تحت‌تأثیر باورهای مذکور است. به‌همین‌جهت، توجه به جایگاه نقش‌آفرینان کودک و ضوابط مربوط به حضور آن‌ها، به‌خصوص در سه نمایش نو، کیوان و کابوکی، می‌تواند از جهات مختلفی روشنگر و راهگشا باشد. مقاله‌ی پیش‌رو با هدف تحلیل جایگاه کودکان در این نمایش‌ها و استخراج دلالت‌های آموزشی آن، به بررسی نقش‌آفرینی کودکان که در نو و کیوگن کوکاتا و در کابوکی، کویاکو نامیده می‌شوند، پرداخته است. پژوهش حاضر به شیوه‌ی توصیفی-تحلیلی و با رویکردی کیفی انجام شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند که در نو، کوکاتا نه‌تنها با قداست ذاتی‌اش حرمت نقش‌هایی چون امپراتور را حفظ می‌کند، بلکه با ظرافت طبیعی‌اش به تحقق یوگن کمک کرده و فاصله‌ی آگاهانه میان بازیگر و نقش را تضمین می‌کند. در کیوگن نیز حضور کوکاتا بیشتر در جهت تداوم سنت خانوادگی و آشنایی تدریجی با صحنه است، اما در کابوکی، جایگاه کویاکو در دل نظام طبقاتی و موروثی بازیگری تعریف می‌شود و تجربه‌ی حضور زودهنگام بر روی صحنه را با آموزش حرفه‌ای و تأثیرگذاری بیشتر بر مخاطب، پیوند می‌زند. به‌این‌ترتیب نقش‌آفرینی کودک در این سه شکل نمایشی، بازتابی از جهان‌بینی فرهنگی، اصول زیبایی‌شناختی و الگوهای آموزشی هریک از آن‌ها است و ویژگی‌هایی چون آموزش از کودکی، حضور خانوادگی در تمرین و اجرا، و تنظیم تحصیلات با برنامه‌ی نمایشی، الگوهای الهام‌بخشی برای شیوه‌های معاصر آموزش نمایش به کودکان، فراهم می‌آورد.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1475_5b81bc1539fb263bdf1b51f463f0a85e.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 45 2026 06 22 A Comparative Analysis of the Representation of Emotion and Embodiment in The Red Turtle (2016) and The Wild Robot (2024) Based on Lisa Feldman Barrett’s Theory of Constructed Emotion تحلیل تطبیقی بازنمایی هیجان و بدن‌مندی در دو انیمیشن «لاک‌پشت قرمز» (۲۰۱۶) و «ربات وحشی» (۲۰۲۴) براساس نظریه‌ی هیجان‌های برساخته‌ی لیسا فلدمن برت 82 102 1476 10.30480/dam.2026.6117.2046 FA حامد میرزائی دانشکده هنرهای صناعی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران 0009-0003-7564-3967 Journal Article 2025 10 15 In recent decades, Lisa Feldman Barrett’s theory of constructed emotion (TCE) has become one of the most influential interdisciplinary frameworks in cognitive science and affective psychology by redefining the relationship among the brain, the body, and feeling. This study adopts a qualitative, interpretive approach and, using theory-driven narrative analysis, seeks to reread the mechanisms of emotion construction within animated storytelling and to show how the brain’s predictive logic is represented in contemporary animation. The research data are drawn from an examination of the plot and narrative–affective sequences of two animated films—The Red Turtle (2016) and The Wild Robot (2024)—as case studies. The analysis is grounded in a proposed six-level analytical model in which the main components of Barrett’s theory (core affect, emotion categorization, prediction and prediction error, allostatic regulation, cultural embodiment, and the emotional teleology) are translated into corresponding levels of plot. The analytical procedure is as follows: first, Barrett’s theoretical framework and the analytical model are formulated; next, each animation is analyzed separately across the six levels; then, the results are compared from a comparative perspective; and finally, the theoretical and interdisciplinary implications are discussed. The findings indicate that both works recreate the predictive brain’s mechanism in the making of feeling, but with different orientations: The Red Turtle frames emotion within the horizon of nature and the silence of the natural body, whereas The Wild Robot extends it within an artificial, linguistic, and interspecies milieu. In the former, the human body reaches bioregulatory balance through direct contact with the world; in the latter, a network of human, animal, and machine bodies achieves affective co-regulation. Accordingly, emotion in animation is not merely the representation of feeling; it functions as the plot’s internal logic—an algorithm of prediction, error, and recalibration through which meaning is generated. The results suggest that, in contact with visual narrative, Barrett’s theory moves beyond a strictly neuroscientific explanation and approaches a “constructive ontology of emotion,” a view in which feeling is not merely a bodily reaction but a mode of perceiving the world and the self. By linking neuroscience, narratology, and aesthetics, this study opens a new horizon for interdisciplinary research on animation and theory of mind. در دهه‌های اخیر، نظریه‌ی «هیجان‌های برساخته‌ی لیسا فِلدمن بَرِت با بازتعریف رابطه‌ی مغز، بدن و احساس، به یکی از تأثیرگذارترین چارچوب‌های میان‌رشته‌ای در علوم شناختی و روان‌شناسی عاطفه بدل شده است. این پژوهش با رویکردی کیفی و تفسیری و با بهره‌گیری از روش تحلیل رواییِ نظریه‌محور، می‌کوشد سازوکارهای برساخت هیجان را در بستر روایت انیمیشن بازخوانی کند و نشان دهد منطق پیش‌بینانه‌ی مغز چگونه در سینمای انیمیشن معاصر بازنمایی می‌شود. داده‌های پژوهش از مطالعه‌ی پیرنگ و توالی‌های روایی-هیجانی دو انیمیشن «لاک‌پشت قرمز» (۲۰۱۶) و «ربات وحشی» (۲۰۲۴) به‌عنوان دو مطالعه‌ی موردی به‌دست آمده است. تحلیل بر پایه‌ی مدل تحلیلیِ شش‌سطحیِ پیشنهادی استوار است که در آن مؤلفه‌های اصلی نظریه‌ی بَرِت (عاطفه‌ی هسته‌ای، مقوله‌سازی هیجانی، پیش‌بینی و خطای پیش‌بینی، تنظیم دگرایستا، بدن‌مندی فرهنگی و غایت هیجانی) به سطوح متناظر در پیرنگ ترجمه شده‌اند. ساختار تحلیل بدین‌گونه است: نخست، چارچوب نظری بَرِت و مدل تحلیلی صورت‌بندی می‌شود؛ سپس هر انیمیشن جداگانه در شش سطح تحلیل می‌شود؛ در ادامه نتایج در افق تطبیقی مقایسه می‌شود و در پایان، دلالت‌های نظری و میان‌رشته‌ای بحث می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد هر دو اثر، سازوکار مغزِ پیش‌بیننده را در ساخت احساس بازآفرینی می‌کنند، اما با جهت‌گیری‌های متفاوت: «لاک‌پشت قرمز» هیجان را در افق طبیعت و سکوت بدنِ طبیعی صورت‌بندی می‌کند، درحالی‌که «ربات وحشی» آن را در بستر مصنوع، زبانی و میان‌گونه‌ای گسترش می‌دهد. در اولی، بدن انسانی در تماس مستقیم با جهان به تعادل زیستی می‌رسد؛ در دومی، شبکه‌ای از بدن‌های انسانی، حیوانی و ماشینی به هم‌تنظیمی هیجانی دست می‌یابند. بر این اساس، هیجان در انیمیشن نه صرفاً بازنماییِ احساس، بلکه منطق درونی پیرنگ و الگوریتمی از پیش‌بینی، خطا و بازتنظیم است که معنا را می‌سازد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که نظریه‌ی بَرِت در تماس با روایت تصویری، از محدوده‌ی تبیین عصب‌شناختی فراتر می‌رود و به «هستی‌شناسیِ سازنده‌ی هیجان» نزدیک می‌شود؛ نگاهی که در آن احساس نه‌فقط واکنشِ بدنی، بلکه شیوه‌ی ادراکِ جهان و خود است. این مطالعه، با پیوند دادن عصب‌شناسی، روایت‌شناسی و زیبایی‌شناسی، افقی تازه برای مطالعات میان‌رشته‌ایِ انیمیشن و نظریه‌ی ذهن می‌گشاید.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1476_987bb367def95e8ff8c736413d4fe5cd.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 45 2026 06 22 Metamorphosis and transformation of form and meaning in Ta'zia, a step towards reaching the national theater With a case study of five versions (Hadiqeh, the daughter of the King of Khotan, Abbas Hindu, the wedding of Fatima Zahra, Fath Ali Shah and دگردیسی و تحول شکل و معنا در تعزیه، گامی در جهت رسیدن به تئاتر ملّی با بررسی موردی پنج نسخه‌ی (عاشق شدن حدیقه دختر پادشاه ختن ، عباس هندو ، عروسی رفتن فاطمه‌‌زهرا (س)، فتحعلی‌شاه و ناصرالدین شاه قاجار ) 104 122 1477 10.30480/dam.2026.5543.1935 FA وجیهه کریمی هسنیجه دانشگاه هنر تهران Journal Article 2024 11 05 Ta’zieh and shabih-khani (passion play) are the most important forms of Iranian-Islamic dramatic art, emerging from Iranian culture and beliefs. They have consistently been considered a resource for achieving Iranian and national theater. National theater, in its simplest definition, is a type of Iranian performance that, in form, norms, rules, content, story, and perspective, must reflect the identity of the people of this land. Modernization and new social conditions, along with socio-political developments, despite the glory of this national art during the Qajar period, led to its decline and prevented it from continuing its evolutionary path.The necessity of addressing such topics stems from the fact that, despite the passage of years, Iranian theater has not yet been able to create a form of Iranian theater under the title of “national theater” and display a worthy and appropriate identity in this field. Scattered efforts and different attempts have not yet achieved the necessary coherence to achieve independent results in adopting this approach. Among these, the art of shabih-khani is effective as one of the most profound forms of Iranian performance. “Gusheh” (episodes) are small, supplementary, and yet independent assemblies that originated from Ta’zieh and pursued a new path and approach towards making Ta’zieh more popular and addressing social and contemporary issues. According to the narrative and theory of “Count de Gobineau,” they could lead to the creation of national (Iranian) theater. In this research, which is analyzed using an analytical-comparative method, while examining the social, political, and historical conditions of Iran during the Qajar period, five examples (The Love Affair of Hadiqa, Abbas the Hindu, The Wedding Procession of Fatima al-Zahra, and the “Gusheh” of Fath-Ali Shah and Naser al-Din Shah) are investigated and evaluated as instances and examples of popular performance and the evolutionary context of Iranian theater. The findings show that ta’zieh and the elements of shabih-khani, with their capacity to blend tradition and innovation, could have provided a foundation for a national Iranian theatre. However, due to cultural–historical obstacles and institutional neglect, the process of development and dynamism in this theatrical form remained incomplete. تعزیه و شبیه‌خوانی مهم‌ترین گونه‌ی نمایشی ایرانی – اسلامی است که از دل فرهنگ و باورهای ایرانی آمده و همواره به‌عنوان یکی از منابع، جهت نیل به تئاتر ایرانی و ملّی مدنظر بوده است. تئاتر ملّی در ساده‌ترین تعریف، نوعی از نمایش ایرانی است که در شکل، هنجار، قاعده، درون‌مایه، داستان و منظر باید گویای هویت مردمان این سرزمین باشد. تجدد آمرانه و شرایط اجتماعی نوین و تحولات سیاسی اجتماعی در روند خود با وجود شکوه این هنر ملّی در دوره‌ی قاجار به قهقرا رفته و به سیر تکاملی خود ادامه نداد. ضرورت طرح این‌گونه مباحث ناشی از آن است که با گذشت سالیان، تئاتر ایران هنوز نتواسته است گونه‌ای از تئاتر ایرانی را تحت عنوان «تئاتر ملّی» رقم زده و هویتی درخور و مناسب در این زمینه به نمایش بگذارد. کوشش‌های پراکنده هنوز انسجام لازم را برای اخذ این رویه حاصل نکرده است. از این میان هنر شبیه‌خوانی به‌عنوان یکی از عمیق‌ترین گونه‌های نمایش ایرانی کارساز است. «گوشه» مجالسی کوچک و ضمیمه‌ای و در عین حال مستقل است که از دل تعزیه برخاسته و راه و رویکرد نوینی را جهت هرچه مردمی‌تر شدن تعزیه و طرح مسایل اجتماعی به‌دنبال داشته است. به روایت و نظریه‌ی «کُنت دو گوبینو» گوشه می‌تواند سبب‌ساز تئاتر ملّی (ایرانی) شوند. در این پژوهش که به روش تحلیلی–تطبیقی انجام شده، ضمن بررسی شرایط اجتماعی، سیاسی و تاریخی ایران دوره‌ی قاجار، پنج نمونه‌ی «عاشق شدن حدیقه»، «عباس هندو»، «عروسی رفتن حضرت فاطمه (س)» و گوشه‌های «فتحعلی‌شاه» و «ناصرالدین‌شاه» به‌عنوان مصادیق نمایش مردمی و زمینه‌ی تکاملی تئاتر ایرانی ‌جست‌وجو و ارزیابی شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد تعزیه و گوشه‌های شبیه‌خوانی با ظرفیت تلفیق سنت و نوآوری می‌توانستند بنیانی برای تئاتر ملی ایران فراهم کنند، اما به‌دلیل موانع فرهنگی–تاریخی و غفلت نهادی، روند تحول و پویایی این گونه‌ی نمایشی ناتمام ماند.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1477_003ab9ce453d68b7b427bc6960aa0906.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 45 2026 06 22 Phenomenology of Shame and the Look in an Encounter with the Other Based on Sartre's Thought in Asghar Farhadi's Cinema (Case Study: The characters of Emad, Rana, and the rapist in Asghar Farhadi's film The Salesman) پدیدارشناسی شرم و نگاه در مواجهه با دیگری با نگاهی به اندیشۀ سارتر در سینمای اصغر فرهادی (نمونۀ موردی کاراکترهای عماد، رعنا و مرد متجاوز در فیلم فروشنده اصغر فرهادی) 124 141 1478 10.30480/dam.2026.6025.2032 FA الناز راسخ دانشجوی دکتری فلسفه هنر، واحد تهران مرکزى، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. محمد اکوان استاد تمام گروه فلسفه، واحد تهران مرکزى، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. محمود دهقان هراتی استادیار گروه هنرهای نمایشی، واحد تهران مرکزى، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2025 09 01 A key concept in the thought of Jean-Paul Sartre, which explains how the self is experienced in relation to the Other, is the phenomenology of shame and the look in an encounter with the Other. This interdisciplinary study analyzes the characters of Emad, Rana, and the rapist in Asghar Farhadi's film, The Salesman, to investigate the concepts of shame and the look in Farhadi's cinema. The main issue of the research is to show how these concepts, as two fundamental principles in Sartre's existentialist philosophy, are represented in these three characters, and how their encounters with the Other influence their individual identity. The purpose of this research is to describe how shame and the look are manifested in Farhadi's cinematic narrative by analyzing the encounters of the three main characters with each other and with society. In this article, in order to achieve this goal, a qualitative method is used to analyze the film's narrative content. The theoretical framework of the present research is based on Sartre's existentialist philosophy, especially the concepts of shame, the look, and the Other, which are explored in the intertwined interactions of the film's characters. The findings of the research show that in The Salesman, shame and the look, as two intertwined themes, play a fundamental role in shaping the relationships between Emad and Rana, as well as in the presence of the rapist. Shame is manifested in Emad's character in an internal way and in his confrontation with his inner self, while the look of the Other, especially in his encounter with Rana, affects his psychological context as an external force. On the other hand, the rapist reaches an internal collapse due to the shame caused by his presence in front of the look of the Other. This complex interaction between shame and the look in the context of the film's story explains the challenges that the characters experience in confrontation with themselves and the Other. The results of this research indicate that The Salesman, as an acclaimed work in contemporary Iranian cinema, has a remarkable capacity to embody existentialist concepts. Farhadi's narrative, with its in-depth representation of feelings stemming from the experience of shame and the look, has been able to reveal complex layers of human relationships. These results can help to better understand the intersection of philosophy and cinema and provide a basis for similar analyzes in other cinematic works. ازجمله مفاهیم کلیدی در اندیشه‌ی ژان پل سارتر که مبین چگونگی تجربه‌ی خود در برابر دیگری به‌شمار می‌رود، پدیدارشناسی شرم و نگاه در مواجهه با دیگری است. این پژوهش ضمن رویکرد میان‌رشته‌ای و به‌منظور واکاوی مفاهیم شرم و نگاه در سینمای اصغر فرهادی، به‌ویژه در فیلم «فروشنده»، به بررسی کاراکترهای عماد، رعنا و مرد متجاوز می‌پردازد. مسئله‌ی اصلی پژوهش این است که چگونه این مفاهیم، به‌عنوان دو اصل بنیادین در فلسفه‌ی اگزیستانسیالیستی سارتر، در این سه کاراکتر بازنمایی شده و به چه طریق مواجهه‌ی آن‌ها با دیگری، هویت فردی‌شان را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. هدف این پژوهش، بیان نحوه‌ی تجلی شرم و نگاه در روایت سینمای فرهادی طیِ تحلیل مواجهه‌ی سه کاراکتر اصلی فیلم با یکدیگر و جامعه است. در مقاله‌ی حاضر به‌جهت حصول این هدف، با استفاده از روش کیفی به تحلیل محتوای روایی فیلم پرداخته شده است. چارچوب نظری پژوهش پیش‌رو مبتنی‌بر فلسفه‌ی اگزیستانسیالیستی سارتر، به‌ویژه مفاهیم شرم، نگاه و دیگری است که در تعاملات درهم‌تنیده‌ی کاراکترهای فیلم مورد واکاوی قرار می‌گیرد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در فیلم «فروشنده»، شرم و نگاه همچون دو مضمون درهم‌تنیده در شکل‌دهی به روابط میان عماد و رعنا و نیز حضور مرد متجاوز نقش اساسی ایفاء می‌کنند. شرم در کاراکتر عماد به‌شیوه‌ی درونی و در رویارویی با خود درونی‌اش تجلی می‌یابد، درحالی‌که نگاه دیگری به‌خصوص در مواجهه با رعنا، به‌صورت یک نیروی بیرونی بر بافتار روانی او اثر می‌گذارد. از سوی دیگر مرد متجاوز به‌دلیل شرم ناشی از حضورِ در مقابل نگاه دیگری به فروپاشی درونی می‌رسد. این بَرهم‌کنش پیچیده فی‌مابین شرم و نگاه در بستر داستان فیلم، تبیین‌گر چالشی است که شخصیت‌ها در تقابل با خود و دیگری از سر می‌گذرانند. نتایج این پژوهش بیانگر این نکته است که فیلم «فروشنده» به‌سانِ یک اثر تحسین‌شده در سینمای معاصر ایران، فی‌نفسه ظرفیت قابل توجه‌ای در تجسم مفاهیم اگزیستانسیالیستی دارد. روایت داستانی فرهادی با بازنمایی ژرف‌نگرانه‌ی احساسات ناشی از تجربه‌ی شرم و نگاه، توانسته است لایه‌های پیچیده‌ای از روابط انسانی را نمایان سازد. این نتایج می‌توانند به استنباط بهتر تلاقی فلسفه و سینما یاری رسانند و زمینه‌ای برای تحلیل‌های متشابه در سایر آثار سینمایی را فراهم آورند.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1478_3dbf494f30965e670fec3abad5373cac.pdf