دانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-2649164320251222A Study on the Therapeutic Effect of Psychodrama in Improving Functionality of Parkinson's Patients
)Case Study: Patients in Isfahan city)بررسی کارکرد درمانی سایکودرام بر بهبود عملکرد بیماران پارکینسون (مورد پژوهی بیماران شهر اصفهان)421144210.30480/dam.2025.5810.1982FAامیرحسینحریری کاشانیعضو هیات علمی گروه هنرهای نمایشی پردیس هنرهای زیبا دانشگاه تهرانحمیدهنادریکارشناسی ارشد کارگردانی تئاتر موسسه آموزش عالی نبی اکرم (ص)Journal Article20250421Parkinson’s disease, as a progressive and debilitating disorder of the central nervous system, not only manifests motor symptoms but also leads to mood disturbances such as depression and reduced quality of life in patients. This study aimed to examine the effect of psychodrama as a non-pharmacological therapeutic intervention on alleviating depression and improving the quality of life in patients with Parkinson’s disease. In this semi-experimental study, 18 Parkinson’s patients from Isfahan were selected and assigned to either an experimental or a control group. The experimental group underwent psychodrama therapy for five weeks, with two 60-minute sessions per week, while the control group received only pharmacological treatments. The collection of data was done through the Beck Depression Inventory (BDI) and the Parkinson’s Disease Quality of Life Questionnaire (PDQL) and data analysis was done via independent t-tests in SPSS. The results indicated that psychodrama had a significant positive effect on reducing depression and enhancing patients' quality of life.بیماری پارکینسون بهعنوان یک اختلال پیشرونده و آسیبزننده به سیستم عصبی مرکزی، علاوهبر علایم حرکتی، منجر به مشکلات خلقی مانند افسردگی و کاهش کیفیت زندگی در بیماران میشود. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر سایکودرام بهعنوان یک روش درمانی غیردارویی بر کاهش افسردگی و بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به پارکینسون انجام شد. در این راستا 18 بیمار مبتلا به پارکینسون از شهر اصفهان انتخاب و این مطالعه بهصورت نیمهآزمایشگاهی با دو گروه کنترل و آزمایش انجام شد. گروه آزمایش به مدت ۵ هفته و هر هفته ۲ جلسه ۶۰دقیقهای تحت درمان سایکودرام قرار گرفتند، درحالیکه گروه کنترل تنها درمانهای دارویی دریافت کردند. دادهها با استفاده از پرسشنامههای افسردگی بک و کیفیت زندگی بیماران پارکینسون (PDQL) جمعآوری و با آزمون t مستقل در نرمافزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که سایکودرام تأثیر مثبت و معناداری بر کاهش افسردگی و بهبود کیفیت زندگی بیماران دارد.https://dam.journal.art.ac.ir/article_1442_5bbfc033866beec97553cf2794ef2c01.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-2649164320251222Techniques of Representing National Identity in the Dramatic Components of The City of Tales By Bijan Mofidشگردهای بازنمایی هویت ملی در مؤلفههای دراماتیک نمایشنامه شهر قصه2239144710.30480/dam.2025.5945.2016FAسامایزدیدانشجوی دکتری مطالعات تئاتر، دانشکده موسیقی و هنرهای نمایشی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهرانرحمتامینیدانشیار، گروه هنرهای نمایشی، دانشکده موسیقی و هنرهای نمایشی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهرانمحمدباقرقهرمانیدانشیار، گروه هنرهای نمایشی، دانشکده موسیقی و هنرهای نمایشی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهرانبهروزمحمودی بختیاریدانشیار، گروه هنرهای نمایشی، دانشکده موسیقی و هنرهای نمایشی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهرانJournal Article20250628The representation of social identities—particularly those marginalized or silenced in dominant historical narratives—has emerged as a central strategy within modern cultural production to confront hegemonic discourse, recover lost subjectivities, and resist the alienating effects of modernization. Among all forms of cultural expression, theatre holds a distinctive place: once a performative medium for articulating aristocratic power and courtly ideals in the West, it has, through a profound shift in purpose and aesthetics, become a vital arena for reimagining collective identities, voicing cultural memory, and shaping national consciousness. In this regard, the quantity, quality, and unique formal traits of theatrical works serve as critical indicators for understanding the inner cultural and ideological dynamics of any society. In the context of Iranian theatre, the effort to stage a meaningful image of the Iranian nation has been a defining concern since its inception. Particularly during the politically vibrant decades of the 1960s and 1970s, Iranian playwrights produced a rich body of dramatic literature concerned with redefining national identity and reworking local tradition in the face of accelerated social change. This paper investigates <em>Shahr-e Ghesseh</em> ("City of Tales"), written and directed by Bijan Mofid, as one of the most prominent examples of dramatic engagement with Iranian national identity during this period. Anchored in Benedict Anderson’s theory of <em>imagined communities</em> and Stuart Hall’s theory of <em>representation</em>, this study explores how <em>Shahr-e Ghesseh</em> weaves together elements from Iranian folklore, particularly the tale of "Khaleh Sooskeh," with political allegory and social satire, producing a narrative that is both culturally resonant and structurally innovative. Mofid’s dramaturgy is marked by the creative integration of traditional Iranian performance techniques—such as <em>naqqāli</em>, <em>ta'zieh</em>, <em>parde-khani</em>, and <em>ru-howzi</em>—with Western dramatic elements, forming a hybrid aesthetic language through which Iranian identity is represented both thematically and formally. The analysis identifies specific content and formal features—such as stylized language, rhythmic dialogue, symbolic character construction, musical integration, and meta-theatrical narration—as key devices in articulating a uniquely Iranian theatrical mode. Ultimately, this hybrid dramaturgy not only embodies the performative imagination of national identity but also contributes to the broader project of indigenizing theatrical modernity in Iran.بازنمایی هویتهای اجتماعی بهویژه انواع بهحاشیهراندهشدهی آن در هنر، یکی از مهمترین ابزار فرهنگی در مواجهه با سلطه روایی، بحرانهای هویتی و ازخودبیگانگی جوامع در دوران مدرن است. تئاتر که برای قرنها ابزاری مهم در دست اقلیتهای قدرتمند غربی در جهت ترویج عقاید و ارزشهای اشرافی و درباری آنها بود، در دوران مدرن با بازنگری مفاهیم و مؤلفههای خود به یکی از بسترهای حیاتی برای بازنمایی انواع هویتهای اجتماعی ازجمله هویت ملی تبدیل شد و امروزه کمیت، کیفیت و تمایز آثار صحنهای یک جامعه، نقش غیرقابلانکاری در بازشناخت این جوامع دارند. تئاتر ایران نیز که از سالهای ابتدایی ظهور خود، دغدغه به صحنه بردن ملت ایران را در نمودهای عملی و نظری خود بروز داده بود، در دهههای چهل و پنجاه خورشیدی نمونههای شاخصی از آثار بازنماییکننده هویت ایرانی را به نمایش گذاشت. در این مقاله با اتکا به نظریهی «جوامع تصورشده» بندیکت اندرسون در جهت درک چیستی هویت ایرانی و همچنین نظریهی «بازنمایی» استوارت هال در جهت تبیین چگونگی بازنمایی آن در هنر، نمایشنامهی «شهر قصه» اثر بیژن مفید مورد بررسی قرار گرفته است تا شیوهها، شگردها و فنون بازنمایی هویت ملی در مؤلفههای دراماتیک این اثر مورد بازشناخت قرار گیرند. مؤلفههای محتوایی این اثر با تلفیق یک داستان عامیانه ایرانی با دغدغههای اجتماعی دوران خلق اثر، بهویژه موضوع هویت ازدستهرفته، و همچنین بیان اندیشههای کهنه و نوی ایرانی، در کنار درهمآمیزی مؤلفههای فرمی تئاتر غربی با سنتهای روایی، نمایشی و هنری ایرانی باعث پیدایش شکلی متمایز از بیان تئاتری شده است که میتوان از فنون بهکاررفته در این مؤلفهها بهعنوان ابزاری برای بازنمایی هویت ایرانی نهتنها در محتوا که در فرم نیز بهره برد. شناسایی و بهرهگیری از این مؤلفههای متمایز نهتنها بهعنوان ابزاری برای بازنمایی هویت ملی و زیباییشناسی ایرانی صحنه تئاتر، بلکه نقشی اساسی در پیشبرد تجربهگرایی بومی در هنر تئاتر خواهد داشت.https://dam.journal.art.ac.ir/article_1447_37228ee2f138ba459e6b605dfcbb00a3.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-2649164320251222An Analysis of the Relationship Between Ideology and Cinema in Zhang Yimou's Cinema from the Perspective of Marxist Sociology of Artواکاوی نسبت میان ایدئولوژی و سینما در سینمای ژانگ ییمو از منظر جامعه شناسی هنرِمارکسیستی4057144810.30480/dam.2025.5840.1991FAسیدعلیروحانیهیات علمی دانشگاه هنر دانشکده سینما و تئاتر، گروه سینماآرمینهمرنگ یوسفیکارشناسی ارشد سینما، گروه سینما، دانشکده هنر، دانشگاه سورهJournal Article20250503This study aims to delve deeply into the evolution of Zhang Yimou’s filmmaking approach, critically analyzing how socio-economic contexts and ideological shifts influenced his works over time. Initially celebrated for his naturalistic mise-en-scène and socially critical narratives, Zhang Yimou transitioned to creating high-budget films with grandiose aesthetics. This transformation prompts a thorough examination of the underlying factors that catalyzed this shift in his cinematic style, and the extent to which these changes reflect the broader socio-political environment in which he operates.The research employs a dual-framework approach, integrating Marxist theory and Neoformalist analysis to dissect the ideological underpinnings, thematic content, and formal systems in Yimou’s films. By examining four distinct phases in Zhang Yimou’s career, this study aims to map out how prevalent ideologies shape and transform both the stylistic and narrative dimensions of his cinema. The Marxist perspective provides critical insights into the socio-economic forces at play, while the Neoformalist approach elucidates the intricate relationship between these forces and the formal aspects of the films. This combination of theoretical frameworks allows for a comprehensive understanding of how Yimou’s socio-cultural context influences his cinematic output. The analysis reveals that Zhang Yimou's filmmaking is a reflection of the dominant socio-political discourses of his time. His early works, characterized by naturalistic settings and critical undertones, give way to more stylized and commercially oriented films as China’s socio-economic landscape transforms. This shift not only affects the thematic content but also profoundly influences the formal characteristics of his films. For instance, the transition from a focus on the struggles of the proletariat in rural China to the depiction of historical epics with lavish production values mirrors the ideological shifts within Chinese society. The study identifies four distinct phases in Yimou’s career: his early naturalistic films, his socially critical works, his commercially successful mainstream films, and his highly stylized historical epics.This study underscores the complex interplay between ideology, content, and form in Zhang Yimou's films, demonstrating that his cinematic evolution is deeply intertwined with the socio-economic and political narratives of contemporary China. By understanding these dynamics, scholars can gain a deeper appreciation of the cultural and ideological currents that inform Chinese cinema. The findings suggest that as socio-political contexts evolve, so too do the aesthetic and narrative strategies employed by filmmakers like Yimou, highlighting the adaptive nature of artistic expression in response to changing ideological landscapes. This comprehensive analysis provides valuable insights into the ways in which the socio-political environment and prevailing ideologies can shape and transform the form and content of cinematic works over time.ژانگ ییمو، فیلمساز سرشناس چینی سیر تحول مشخصی را در آثارش مطرح کرده است. او در ابتدای فعالیتش فیلمهایی را با میزانسنهای طبیعی ساخت و در جایگاه فیلمسازی دگراندیش از ایدئولوژی حاکم بر زمانهی خویش انتقاد کرد. اما بهمرور رویکرد زیباییشناسیاش را تغییر داد. به ساخت فیلمهایی پرهزینه و میزانسنهایی اغراقشده روی آورد و به چهرهی رسمی سینمای چین بدل شد. این تغییر رویکرد پرسشهایی را دربارهی سیر تطور سینمای این فیلمساز طرح میکند؛ ازجمله اینکه چه عواملی منجر به تغییر در شیوه فیلمسازی او شدهاند؟ این عوامل تا چهحدی از بسترهای اجتماعی زیست «ژانگ ییمو» ناشی میشوند؟ پژوهش حاضر میکوشد تا نشان دهد که بستر اجتماعی زیست ژانگ ییمو چگونه منجر به تغییر اندیشه، درونمایه و سیستم فرمال آثار این فیلمساز شده است. این پژوهش ضمن بهرهبردن از نظریات نظریهپردازان مارکسیسم در جامعهشناسی هنر، از تفکرات نئوفرمالیستها نیز استفاده میکند تا رابطهی میان تطور ایدئولوژی در آثار ییمو و سیستم فرمال او را بیابد. ازاینطریق، پژوهش نشان میدهد که چهار دورهی در سینمای این فیلمساز قابل شناسایی اند که هریک سیر تحول ایدئولوژیک آثارش را مشخص میسازند.https://dam.journal.art.ac.ir/article_1448_3af6bc5f4e4ecf061523b857cc3796d7.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-2649164320251222A comparative study of Maurice Maeterlinck's play The Blind and Samuel Beckett's Waiting for Godot, focusing on the theme of waiting and looking at Henri Bergson's theory of timeبررسی تطبیقی نمایشنامۀ کورهای موریس مترلینک و در انتظار گودوی ساموئل بکت با تکیهبر مضمون انتظار و با نگاهی به نظریۀ زمان آنری برگسون5875144910.30480/dam.2025.5784.1975FAمجتبیاشرفیوزارت علوم دانشگاه هنر تهران دانشکده سینما تئاترشهرامزرگروزارت علوم، دانشگاه هنر تهران، دانشکده سینما و تئاترناهیدشاهوردیانیوزارت علوم، دانشکده زبانها و ادبیات خارجی دانشگاه تهرانJournal Article20250411The concept of waiting has undoubtedly been one of the most important concepts that has occupied the human mind since the beginning. Since the beginning of creation, man has always been waiting for a savior. But sometimes these moments of waiting become so long that death comes. Samuel Beckett and Maurice Maeterlinck are thinkers who have addressed this issue in their works. Their famous plays (The Blind and Waiting for Godot) have addressed this eternal concept approximately half a century apart. In this study, we try to first show how similar these two plays are in terms of dramatic plot and content, and also to what extent the concept of waiting has been common and influential in the works of these two. Time and waiting are intertwined concepts, and in this study, the theory of the modern philosopher Henri Bergson (theory of time) is used to some extent to further understand the subject. Bergson proposes another concept of time - the delay and stretching of time - in which time is no longer just the linear and abstract concept of the hour, and a minute may encompass hours or even years. In this research, we have tried to present a comparison between the two plays above, while using a qualitative analytical method, relying on library and documentary studies, and to some extent applying Bergson's theory of time. The research findings indicate that the theme of waiting is common and frequent in these two plays and even in some other works of these two authors. Also, Beckett's Waiting for Godot was greatly influenced by Maeterlinck's play The Blind. مفهوم انتظار بیتردید از مهمترین مفاهیمی بوده که ذهن بشر را از آغاز تاکنون بهخود مشغول داشته است. از آغاز آفرینش آدمی همواره چشمبهراه یک منجی بوده است. اما گاه این لحظههای انتظار آنقدر طولانی میشود که مرگ فرامیرسد. ساموئل بکت و موریس مترلینک متفکرانیاند که در آثار خود به این موضوع پرداختهاند. آثار نمایشی معروف آنها (<em>کورها</em> و <em>در انتظار گودو</em>) بهفاصلهی تقریبی نیم قرن، به این مفهوم ازلی پرداخته است. ما در این پژوهش میکوشیم نخست نشاندهیم که این دو نمایشنامه از نظر پلات نمایشی و محتوا چقدر به یکدیگر شباهت داشته و همچنین مفهوم انتظار تا چهاندازه در آثار این دو مشترک و تأثیرگذار بوده است. زمان و انتظار مفاهیمی درهمتنیدهاند و در این مطالعه نظریهی فیلسوف مدرن، آنری برگسون (نظریهی زمان) تا اندازهای برای فهم بیشتر موضوع مورد استفاده قرار میگیرد. برگسون مفهوم دیگری از زمان دارد و کش آمدن زمان دیرند مطرح میکند که در آن زمان، دیگر تنها مفهوم خطی و انتزاعی ساعت را ندارد و یک دقیقه ممکن است ساعتها و یا چندینسال را دربر گیرد. در این پژوهش، کوشیده شده، ضمن بهرهگیری از روش تحلیلی کیفی، با تکیهبر مطالعات کتابخانهای و اسنادی، و تا اندازهای کاربست نظریهی زمان برگسون، تطبیقی میان دو نمایشنامهی فوق ارایه دهیم. دستاوردهای پژوهش بیانگر این است که مضمون انتظار در این دو نمایشنامه و حتی برخیدیگر از آثار این دو نویسندهی مشترک بوده و بسامد زیادی داشته است. همچنین بکت در <em>در انتظار گودو</em> تا اندازهی زیادی تحت تأثیر نمایشنامهی <em>کورها</em>ی مترلینک بوده است.https://dam.journal.art.ac.ir/article_1449_6005b3f6b855dac533f51970c94e38f3.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-2649164320251222The Necessity of Revising the Format for Presenting Master’s Theses in Directing and Acting Based on Practice as Research Methodologyضرورت بازنگری در نحوه ارائه پایاننامههای کارشناسی ارشد رشتههای کارگردانی و بازیگری مبتنی بر پژوهش عمل-بنیاد7687145010.30480/dam.2025.5901.2006FAمحمدرضا (علی)حاجی ملاعلیدانشگاه سوره تهرانJournal Article20250607This article addresses the necessity of revising the way in which acting and directing students write their MA theses in Iran. And so forth, the current state of the thesis submission process along with the dualism of theory and practice, the dominance of philosophical, theoretical and psychological discussions over creative practice in the academic system, the lack of attention to the essential and cognitive difference between the knowledge obtained from science and the awareness produced by artistic works, the students' disinterest and confusion over purely theoretical discussions and the repetition and imitation of topics and approaches, the increasing use of artificial intelligence tools in writing theoretical theses and the growing number of MA and PhD students; is presented as the problem statement. One of the reasons that graduate studies in the Iranian university system cannot significantly enter the fields of practice and the prevailing artistic discourse in society and the market might be the overwhelming dominance of theoretical discussions over practice. This is why graduate studies in theater and performance have a closed and limited status within the university system and do not extend beyond it. In order to overcome these issues, the present article proposes the "Practis as Research" approachTo prove the nature and capabilities of this method, "Practice as research" or "Practice Led Research" approach by Bradley Housman and the "multifaceted" model by Rubin Nelson are explained. Finally, a Master`s thesis in directing carried out with a "Practice as research" approach is provided as an example. Ultimately, the article concludes that, considering the intrinsic characteristics of artistic fields, the growth and expansion of technology, (for example AI) and contemporary historical and cultural conditions, changes in the presentation of Master's theses in artistic disciplines (Acting and Directing) are inevitable. The action-based research approach, due to its multiple capabilities, can be a way to overcome these problems. Since the late last century and the early present century, there has been a global shift towards action and practice, and practice-based research approach is expanding in all artistic disciplines at universities in most countries around the world, but it has greater expansion and acceptance in the fields of theater and performance owing to the nature of these two disciplines, paradigms of logocentrism and modernism.این مقاله به ضرورت بازنگری در چگونگی ارایهی پایاننامه توسط دانشجویان ارشد رشتههای بازیگری و کارگردانی در ایران میپردازد. ابتدا وضعیت کنونی روند ارایهی پایاننامهها بهعنوان یک مسئله بیان میشود. مسایلی همچون: دوگانهگرایی نظری-عملی؛ تسلط مباحث نظری بر عمل خلاق در نظام آکادمیک؛ توجه نداشتن به تفاوت ماهیتی و شناختی در دانش-آگاهی تولیدشده در آثار هنری؛ سردرگمی دانشجویان نسبت به مباحث نظری محض و کپیکاری موضوعات و رویکردها؛ گسترش روزافزون هوش مصنوعی در نگارش پایاننامههای نظری و افزایش دانشجویان کارشناسی ارشد. بهمنظور برونرفت از این شرایط مقاله حاضر رویکرد «پژوهش عمل-بنیاد» را پیشنهاد میکند. این رویکرد پارادایمی مستقل از علومانسانی و تجربی دارد؛ قایل به اینهمانی عمل خلاق- نظریه است؛ بخش مکتوب را مکمل بخش اجرایی میداند؛ خلاقیت فردی پژوهشگر و تجربه بدنمند و جغرافیایی- تاریخی نگارنده را در نظر میگیرد و میتواند بیناهنری باشد. برای بیان چیستی این روش، «پژوهش اجرایی» بردلی هاوسیمان و مدل «چندوجهی» روبین نلسون، توضیح داده میشوند. در آخر نمونهای از یک پایاننامه کارشناسی ارشد با رویکرد پژوهش عمل-بنیاد آورده میشود: پایاننامه کارشناسی ارشد کارگردانی تئاتر یورید باکن استیگم در دانشگاه تروندهایم نروژ. او با دانشآموزان دبیرستانی نمایشنامه «کسی میآید» نوشته یون فوسه را به دو روش مختلف کارگردانی و بازیگری اجرا کرد: متد بدنمحور آن بوگارت و متد روانشناسانه استانیسلاوسکی. بدینشیوه دانشآموزان تفاوت این دو رویکرد را تجربه و آزمایش کردند. او دانشآموزان را برانگیخت تا در مورد انتخاب گرایشهای فکری و احساسیشان رویکردی تطبیقی، انتقادی و خلاق داشته باشند. درنهایت مقاله به این نتیجه میرسد که با توجه به ماهیت رشتههای هنری، گسترش تکنولوژی، تغییر در چگونگی ارایهی پایاننامهها امری اجتنابناپذیر است. رویکرد پژوهش عمل-بنیاد بهواسطهی قابلیتهای چندگانهاش راهی برای برونرفت از این مشکلات است. https://dam.journal.art.ac.ir/article_1450_4ce55adf36dd5411f5636323ede1ff8c.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-2649164320251222Indigenizing the Crime Genre in Iranian Cinema: Social, Cultural, and Spatial Foundations in Khuzestanبومیسازی ژانر جنایی در سینمای ایران: با تأکید بر ظرفیتهای اجتماعی و فرهنگی استان خوزستان88103145110.30480/dam.2025.5881.2000FAسعیدسراجالدین میرقائددانشگاه صداوسیماشهاباسفندیاریدانشیار گروه سینما، دانشگاه هنر، تهران، ایرانسیدعمادحسینیاستادیار گروه تلویزیون، دانشگاه صدا و سیما0009-0003-4414-9050Journal Article20250529This paper explores the possibility of indigenizing the crime genre in Iranian cinema by focusing on the socio-cultural and geographical specificities of Khuzestan province. Drawing upon genre theory and the structural elements of subgenres such as detective, gangster, and suspense thrillers, the study aligns these frameworks with local realities. The first part analyzes the internal mechanisms of the crime genre, emphasizing its narrative flexibility and capacity to reflect social tensions. The second part introduces Khuzestan as a fertile ground for developing crime narratives, due to factors such as honor killings, tribal conflicts, arms possession, contraband networks, and informal justice systems. The study reveals that visual and narrative elements such as informal neighborhoods, borderlands, armed subcultures, and anti-legal traditions in Khuzestan provide rich material for genre storytelling. Archetypes like the local investigator “Farizeh” or tribal theft masterminds allow for the construction of culturally specific protagonists. The paper argues that creative engagement with these native elements could pave the way for a fully localized crime genre, shaped by Iranian realities and resonant with domestic audiences.ژانر جنایی در سینمای جهان همواره بستری برای بازنمایی تنشهای اجتماعی، خشونت ساختاری و بحرانهای اخلاقی بوده است. بااینحال، در سینمای ایران، این ژانر کمتر بهصورت منسجم بومیسازی شده و بهندرت در پیوند با واقعیتهای اقلیمی طراحی شده است. پژوهش حاضر با تکیه بر مبانی نظری ژانر، به بررسی امکان بازتولید ژانر جنایی در سینمای ایران بر پایهی ظرفیتهای فرهنگی، اجتماعی و جغرافیایی استان خوزستان میپردازد. در گام نخست، ساختار درونی ژانر جنایی و مناسبات آن با سهگانهی کارآگاه، قربانی و مجرم تحلیل شده و سپس مؤلفههای بومی خوزستان نظیر قتلهای ناموسی، خردهفرهنگهای طایفهای، حضور سلاح، خشونت آیینی و مناسبات قانونگریزانه با آن تطبیق داده شده است. همچنین فضاهای بصری جرمزا مانند محلههای حاشیهنشین، بنادر، مرزها و نخلستانها از منظر شمایلشناسی جنایی بررسی شدهاند. یافتهها نشان میدهد که روایت جنایی در خوزستان نهتنها از منظر محتوا، بلکه در لایههای شخصیتپردازی، شمایلسازی و فضاسازی نیز قابلیتهای متمایزی برای خلق فیلمهایی با هویت بومی دارد. این مقاله در پایان، چارچوبی چندلایه برای بازآفرینی ژانر جنایی در سینمای ایران پیشنهاد میدهد که از دل واقعیتهای اجتماعی و اقلیمی جنوب ایران برآمده است.https://dam.journal.art.ac.ir/article_1451_d724d136b094eb52f42d598486833175.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-2649164320251222The Principle of Subtraction in Kiarostami’s Cinema: Representing Absence Across Visual, Aural, and Narrative Levelsاصل تفریق در سینمای کیارستمی: بازنمایی غیاب در سه سطح بصری، شنیداری و روایی104121145210.30480/dam.2025.5821.1987FAخسروسینااستادیار گروه سینما، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه کردستان، کردستان، ایران0000-0002-0299-6724Journal Article20250427This study systematically examines the concept of the “Principle of Subtraction” across three levels—visual, auditory, and narrative—in four landmark films by Abbas Kiarostami. The central question is how absence manifests at these levels and what effects it has on the viewer's perceptual and ethical experience. Absence in Kiarostami's cinema is presented not as a lack but as a deliberate choice with multilayered aesthetic functions. The primary goal is to propose an analytical model that connects this phenomenon to key theoretical frameworks in film studies. The research employs a qualitative, scene-based analysis of four films from Kiarostami's peak creative period: <em>Where Is the Friend's House?</em> (1987), <em>Through the Olive Trees</em> (1994), <em>Taste of Cherry</em> (1997), and <em>The Wind Will Carry Us</em> (1999). The theoretical framework integrates six influential approaches, including Eco's “Open Work,” Rancière’s “Distribution of the Sensible,” and Abbott’s “Suspension of Judgment,” which were operationalized into measurable indicators. Findings reveal that absence, through narrative suspensions, reduced detail, and the use of silence, prompts the audience to actively reconstruct meaning. This process not only enhances cognitive engagement but also leads to a unique ethical experience in which definitive judgment is deferred. A comparative analysis with minimalist filmmakers such as Bresson, Tsai Ming-liang, and Tarr shows that Kiarostami's unique distinction lies in linking absence to ecological sensibility and the depiction of human-nature coexistence. The study concludes that absence in Kiarostami's cinema functions not as a flaw but as a creative tool for generating meaning and elevating the viewer from a passive recipient to an active participant.این پژوهش به بررسی نظاممند مفهوم «اصل تفریق» در سه سطح بصری، شنیداری و روایی در چهار فیلم شاخص عباس کیارستمی میپردازد. پرسش محوری آن است که غیاب در سطوح بصری، شنیداری و روایی چگونه تجلییافته و چه تأثیری بر تجربهی ادراکی و اخلاقی مخاطب دارد. غیاب در سینمای کیارستمی انتخابی عامدانه با کارکردهای زیباییشناختی چندلایه است. هدف اصلی، ارایه الگویی تحلیلی است که این پدیده را به نظریههای کلیدی سینما پیوند دهد. تحقیق با رویکرد کیفی و تحلیل صحنهمحور چهار فیلم از دوره اوج کیارستمی «خانه دوست کجاست؟»، «زیر درختان زیتون»، «طعم گیلاس» و «باد ما را خواهد برد»، انجامشده است. چارچوب نظری ترکیبی از شش رویکرد شامل «اثر گشوده» اکو، «تقسیم امر محسوس» رانسیر و «تعلیق داوری» ابوت است که به شاخصهای قابلسنجش تبدیلشدهاند. یافتهها نشان میدهد که غیاب، از طریق تعلیقهای روایی، کاهش جزییات و استفاده از سکوت، مخاطب را به بازسازی فعالانه معنا ترغیب میکند. این فرایند، علاوه بر افزایش مشارکت شناختی، به یک تجربهی اخلاقی منحصربهفرد منجر میشود که در آن داوری قطعی به تعویق میافتد. تحلیل تطبیقی با فیلمسازان مینیمالیست نظیر برسون، تسای مینگ-لیانگ و تار، ویژگی متمایز کیارستمی را در پیونددادن غیاب به حساسیتهای زیستمحیطی و همزیستی انسان و طبیعت نشان میدهد. نتیجهگیری این است که غیاب در سینمای کیارستمی نه یک نقص، بلکه ابزاری خلاقانه برای تولید معنا و ارتقای تماشاگر از دریافتکنندهای منفعل به مشارکتکنندهای فعال است.https://dam.journal.art.ac.ir/article_1452_805b11e2242e7fcdcd1afa30d292cccd.pdf