دانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-26491120100923Diasporic Art as a Means of Community Identity Constructionهنر دایاسپورایی به مثابة عامل هویت سازی جماعتی2356510.30480/dam.2010.65FAناصرفکوهیدانشیار گروه انسان شناسی دانشکدة علوم اجتماعی دانشگاه تهران، شهر تهرانJournal Article20100727More than 200 million people live today out of their countries, and the majority of them are originated
from the third world countries while only a minority of them had the chance to be accepted in developed
countries, where different mechanisms are used to open the doors only for well educated and
elites coming from poor countries. Anyway, no matter where these populations are situated, their first
concern after finding the elementary conditions of life is how to find a way to conserve or reproduce
and even develop their original culture as a means to have their identities preserved. In recent years
the melting pot theory shows more and more its appropriateness for analyzing the immigrated communities,
this is in opposition to theories which argue that the reconstruction of communities in the
host country is not a problem for their integration, but a path to their prosperity at least in the cultural
domain. The art, in all its forms, especially in developed countries is one of the best ways to produce
and reproduce the original cultures. In this paper the author, has based his argument on a theoretical
framework on the art as a means of community construction identity, giving examples in Iranian and
some other diasporic communities. Nevertheless the argument concerns about a risk of deviation and
development of a sort of exotic approach to the others’ culture.امروزه حدود 200 میلیون نفر در حالت مهاجرت در جهان زندگی می کنند که از این رقم بخش اعظم آنها در
میان کشورهای جهان سوم در جابه جایی بوده اند و تنها بخش کوچکی به کشورهای توسعه یافته راه می یابند.
سیستم جهانی در طول چند دهه اخیر بیش از پیش سبب شده است که مهاجرت و شکل گیری جماعت های
ملی خارج از مرزهای ملی، بر اساس سلسله مراتبی از قابلی تها و توانایی ها انجام گیرد که نخبگان را به سوی
کشورهای ثروتمند می کشاند. این فرایند که موسوم به «فرار مغزها » است، نه فقط جریانی از کشورهای در
حال توسعه به سوی کشورهای توسعه یافته بلکه از بخشی از کشورهای توسعه یافته با امکانات کمتر )اروپا(،
به سوی بخشی دیگر با امکانات بیشتر )آمریکا( نیز به وجود آورده است. اما در هر دو موقعیت توسعه یافتگی
یا عدم توسعه، نیاز به حفظ هویت مبدأ و یا بازیابی آن در نسل های دوم و سوم مهاجر، سازوکارهای
فرهنگی- هنری را به ابزاری مهم برای شکل دادن و تولید و بازتولید این هویت بدل می کند. زبان که در
قالب های گوناگون هنری، ادبیات، متون رسانه ای، مطبوعات و غیره نقش محوری را در این بازتولید بر عهده
دارد، در فرایند کنونی جهانی شدن در حال ترکیب و ایجاد پیوندهای هر چه پیچیده تر با سایر ابزارهای فرهنگی
به ویژه ابزارهای تصویری است. سینما، عکس، رسانه های الکترونیک، نمونه هایی از این ابزارها است. از این
رو خلاقیت هنری در چارچوب دایاسپورایی، بر سر موقعیتی دو گانه قرار می گیرد: تعریف هنرمند در قالب
یک سوژة مستقل که از حافظة تاریخی- فرهنگی جدا شده و تعلق های قومی- فرهنگی خود را کنار گذارد، و
یا تعریف او در قالبی جماعتی برای کمک به بازتولید هویت و یا ب هصورتی متناقض برای تسخی رزدایی از هنر
مهاجر. این فرایند با دخالت بازار اقتصادی هنر از یک سو و تلفیق این بازار با روند «بیگانه گرا » که جماعت ها
و وقایع اغلب فاجعه بار جهانی برایشان بهانه ای در تقویت بازار و تولید آثار هنری مورد تقاضاست، وضعیت
پیچیده تری به وجود آورده و هنرمند دایاسپورایی را با موقعیتی سخت تر روبرو می کند. در این مقاله تلاش
خواهد شد پایه های نظری موضوع با اشاره به وضعیت کنونی کشورهای در حال توسعه و به خصوص ایران،
در حد امکان شکافته شود تا راه برای مطالعات بعدی در زمینة دایاسپورای ایرانی و ابزارهای بیان آن، که
خارج از ایران آغاز شده است، هموارتر شود.https://dam.journal.art.ac.ir/article_65_0b4cd3b5eb3e1c90f1a89f1fff88393e.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-26491120100923Narrative and Narrationروایت و روایت گری32256610.30480/dam.2010.66FAمحمدشهبااستادیار گروه سینما و تئاتر، دانشگاه هنر، شهر تهران، استان تهرانJournal Article20100908Narratology, as an academic discipline, derives mainly from three schools of thought and their corresponding
languages – Russian, French, and English. As there is much confusion regarding the meaning
of the key terms used in narratology − for example, narrative and narration − it seems necessary
to clarify the meaning and scope of these terms. To this end and through a critical look at existing
researches including those treating narrative from linguistics or semiotics point of views, firstly the
key terms “narrative” and “narration” are defined; secondly, the shortcomings of the existing definitions
are outlined. And thirdly, more comprehensive definitions of the two terms are introduced.چکیده
واژگان و اصطلاحاتی که در حیطة روای تشناسی به کار می رود از سه زبان روسی، فرانسوی، و انگلیسی
گرفته شده است. به همین دلیل، ترجمة این واژگان تفاوت های معنایی را در متون متعلق به این رشته پدید
آورده است. دو واژة «روایت narrative( » ( و «روای تگری narration( » ( از بنیادی ترین اصطلاحات این رشته
از دانش بشری است که گاهی در متون مربوطه میان آنها تمایز نگذاشته اند و موجب بدفهمی مباحث شده اند.
در این مقاله علاوه بر بررسی معانی متفاوتی که در متون دست اول این حیطه آمده، از جمله منابعی که روایت
را از دیدگاه زبا نشناختی یا نشان هشناختی نگریست هاند، تحلیل انتقادی این تعاریف نیز صورت گرفته و تلاش
شده است تا تعاریفی جامع تر برای آنها پیشنهاد گرددhttps://dam.journal.art.ac.ir/article_66_b87c0d9348a5314c7cf0c602e4e13f39.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-26491120100923Anti-realism, Language, and the Dominant in Oleannaضد رئالیسم، زبان، و امر مسلط در اولئانا47336710.30480/dam.2010.67FAعلی اکبرعلیزاد.عضو هیئت علمی دانشکده سینما و تئاتر، دانشگاه هنر، شهر تهرانJournal Article20100825David Mamet’s Oleanna (1992) is the most controversial play among his plays, including Sexual
Perversity in Chicago (1971) and American Buffalo (1975), which both came as something like a
shock. With Oleanna, the shock was completed; the play provoked many debates on political correctness
and the sexual harassment. Many feminist critics attacked it for the seemingly misogynic
theme supported by the play. After this first wave deflated, critics focused on other themes: power,
language, and gender; now the play was interpreted as a clash between two sexes over power. One of
the most Influential approaches has been McLeod’s suggestion that the narrow critical preoccupation
with sexual harassment, political correctness and beleaguered masculinity in Oleanna had obscured
what was in fact a far wider and more challenging dramatic engagement with issues of power, hierarchy
and the control of language. This essay sees Oleanna from this viewpoint and tries to focus on
the dramatic structure of the play itself, which is unique among the contemporary American plays.
Structure of Oleanna, while seemingly related to American realism, reveals anti-realistic dimensions
which is similar to Pinter’s work and the European dramatists. Mamet’s linguistic model in Oleanna
through pauses, repetitions, and cuts is the instrument of retardation. In Oleanna, structure is in one
sense Aristotelian, but Mamet through this language obscure Aristotelian model. Form and content,
are inseparable: language is the subject of play; its uses and misuses. But language means dominance
too. Also, gender becomes important during the play: Carol uses sexual politics to change her position
in the hierarchy of power. Also I suggest that Oleanna, as Mamet said, is a tragedy on power. John
and Carol’s battle is over more power; both of them are blind, and their recognition is when both fall;
John beats his student and Carol ruins John’s wishesچکیده
نمایشنامه اولئانا نوشته دیوید ممت، به رغم که این در دهه 1990 میلادی مباحثات بسیار فراوانی را پیرامون
مسئله آزار جنسی و آموزش دانشگاهی برانگیخت، از نظر ساختارِ دراماتیک کمتر مورد بحث منتقدین قرار
گرفت. بعد از فرو کش کردن موج اول نقدها و تفاسیر نظری، توجه به لایه های عمیق تر نمایشنامه رفته رفته
جای خود را در مباحث نقد نمایشی باز کرد. به عقیده بسیاری از منتقدین، اولئانا چه از حیث ساختار و چه
از حیث درونمایه، یکی از مهم ترین نمایشنام ههای ممت محسوب می شود. هدف این مقاله پرداختن به همین
موضوع و شکافتن ابعاد جدید تری از نمایشنامه است که تا به حال کمتر مورد بحث قرار گرفته است. این مقاله
نشان می دهد که اولئانا به رغم ظاهر رئالیستی اش، در نهایت نمایشنامه ای است که سازوکارهای رئالیسم را
خدشه دار می کند و از این حیث به سنت نمایشنامه نویسان مدرنی چون آلبی و پینتر تعلق دارد. روش تحقیق
این مقاله کتابخانه ای بوده و نتیجه گیری پایانی آن، معطوف به ارائه تصویری از نمایشنامه است که بیشتر
تراژیک است تا ملودراماتیک.https://dam.journal.art.ac.ir/article_67_22d76d3b8fefc9e5db5f41d737ebb834.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-26491120100923Notes on Acting in Animationنکاتی پیرامون بازیگری در انیمیشن64496810.30480/dam.2010.68FAمحمدرضاحسنائیاستادیار دانشکده سینما وتئاتر، دانشگاه هنر، شهر تهران، استان تهرانJournal Article20100824This article discusses the impacts of introducing animators to acting skills on successful animation
filmmaking. The necessity of acquaintance of animators with acting art is one of the most important
issues which successful producers of animation film have considered, but limits and conditions of
this acquaintance should be defined. Certainly, animator’s awareness of acting art is different from
theater player’s awareness of this art and of course it should be so. In this paper, the author tries to
depict the scope and type of animator’s awareness of acting art. Classification of acting in animation
in two categories namely: “believable acting” and “interesting and attractive acting” have not only
been accepted as a rule in animation, but also is used in defining boundaries of acting in animation
comparing other arts. Nowadays, the necessity of acquaintance with acting in animation is one of
the most fundamental discussions in production of animation films, but there are only a handful of
complied sources in this regard. In addition, the author has tried to study the practical effects of acting
on animation products by bringing opinions and views of some successful animators and individuals
involving in animation art along with the theoretical discussion about acting issue. The methodology
of this article is based on analytical comparison of the methods used in big animation companies in
order to create a successful animation play. Conclusion of this article emphasizes on the necessity of
paying attention to acting issue in new animations.چکیده
این مقاله به بحث درباره تأثیر آشنایی انیماتور ها با فنون بازیگری در ساخت فیلم های موفق انیمیشن می پردازد.
مسلماً شناخت یک انیماتور از هنر بازیگری با شناختی که یک بازیگر تئاتر از این هنر دارد، متفاوت است و باید
هم چنین باشد. تلاش نویسنده بر این است تا محدوده و نوع شناخت انیماتورها را از هنر بازیگری به تصویر
کشد. تقسیم بازیگری در انیمیشن به دو بخش «بازی باور پذیر » و «بازی جالب و دیدنی » علاوه بر اینکه به
صورت یک قاعده در انیمیشن پذیرفته شده است، در مشخص کردن مرزهای بازیگری در انیمیشن با دیگر
هنرها ب هکار م یآید. این موضوع امروزه از اساسی ترین مباحث در تولید فیل مهای انیمیشنی است، ولی تعداد
منابع مدون در این باره بسیار اندک است. سعی بر این بوده است تا با ذکر آراء و نظرات عده ای از موفق ترین
انیماتور ها و دست اندرکاران هنر انیمیشن، به همراه بحث تئوریک درباره مسئله بازیگری، تأثیر عملی آن بر
تولیدات انیمیشنی بررسی شود. روش تحقیق در این مقاله بر پایه مقایسه تحلیلی رو شهای آفرینش یک بازی
موفق انیمیشن، استوار گردیده است. نتیجه گیری حاصل از این مقاله نیز بر لزوم دق تنظر بر مسئله بازیگری
در انیمیشن تأکید داردhttps://dam.journal.art.ac.ir/article_68_7342087141b8666fee91c9afbbe60305.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-26491120100923Windows of Focalization:
Study of “Windows of Focalization” of Narrator Mechanism in Movie, The
Hours by Stephen Daldryپنجره های کانون شدگی: بررسی مکانیسم “پنجره های کانون شدگی” راوی در فیلم ساعتها اثر استفان دالدری76656910.30480/dam.2010.69FAهداحسامیکارشناس ارشد زبان انگلیسی، دانشگاه اراک، شهر اراک، استان مرکزیJournal Article20100814Focalization is a narratological element referring to the angle from which we see the events of the
story. Besides, Jahn (1996) introduces the term “windows of focalization” in which it is as if narrator
and focalizers open imaginary windows to the story world. Opening of these windows is always
accompanied with devices. Accordingly, this article aims at analyzing the movie, The Hours according
to Jahn’s model of focalization. The question which this paper concerns is: what are the signs or
devices which cause the windows of focalization of the narrator switch? As a result, the findings show
that the most important patterns of switching are: 1. Sounds including the music of the movie, sounds
from nature or environment, sounds related to houses, sounds and voices of people, and sounds of
clocks. 2. Cohesive symbols such as flowers, the novel, Mrs. Dalloway, cake, and so forth. 3. What
characters say or do or show in common. 4. Other markers like titling.چکیده
در روای تشناسی، کانونی شدگی به زاویة دیدی اشاره دارد که مخاطب از درون آن، حوادث و اتفاقات داستان
را م یبیند و فضای روایت، افکار، احساسات، آلام و نگرشهای شخصی تها را درک م یکند. از آن گذشته،
یان ) 1996 ( در نظریه کانون یشدگی خود اصطلاح «پنجر ههای کانون یشدگی » را مطرح می کند. بر طبق نظر
یان، در پنجره های کانونی شدگی، راوی و کانو نکنندگان پنجره هایی خیالی به سوی حوادث و اتفاقات روایت
می گشایند. همواره باز شدن این پنجره ها توأم با ظهور علامت هایی است. براین اساس، در این مقاله نگارنده
تلاش می کند تا به بررسی فیلم ساعتها از منظر پنجره های کانون یشدگی بر طبق مدل یان ) 1996 ( بپردازد.
سئوالی که این مقاله سعی در پاسخ دادن به آن دارد این است که چه الگو هایی منجر به جا به جایی پنجره های
کانونی شدگی راوی می شود؟ یا به تعبیری دیگر، چه نشانه هایی به هنگام باز شدن هر یک از پنجره های راوی
در فیلم ظاهر می شود؟ در نهایت خواهیم دید که مهمترین ابزارهای ارتباط دهنده پنجره های راوی به یکدیگر
عبارتند از: 1. صداها، اعم از موسیقی فیلم، صداهای طبیعت و محیط، صداهای مربوط به خانه ها، صدای
شخصیت ها و صدای ساعت؛ 2. نمادهای ارتباط دهنده مانند گل، رمان خانم دالووی و کیک؛ 3. کارها، حالات
و یا جملات مشترک شخصیت ها؛ و 4. عوامل متفرقه مانند تیتراژhttps://dam.journal.art.ac.ir/article_69_c225d81bafaceb091c6e90316f1bde55.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-26491120100923Compound Form in Folk Music of Iranian Cultureفرم ترکیبیِ نوبت در موسیقی مردمی فرهنگ های ایرانی91777010.30480/dam.2010.70FAساسانفاطمیاستادیار دانشکدة هنرهای نمایشی و موسیقی دانشگاه تهران، شهر تهران0009-0007-7959-6802Journal Article20101109The musical form can be studied on micro as well as macro structural level. On macro structural level,
there are, in different musical cultures, some fixed forms which consist of the succession of several
definite pieces. In ethnomusicological literature, these kinds of form are named suite or cycle, but in
the case of the Iranian music and according to the vocabulary of the old treatises of music, one can
call them nowbat. Nowbat is a very important form in different kinds of classical music in the Middle
East, but one can find it as well in the popular music of this reagion, especially in Iranian culture. The
majority of nowbats, in classical music and in popular music as well, follows the principle of generating
successively the tension and the relaxation, although the direction of this succession is different
in these two kinds of music. In any case, there are also some kinds of popular nowbat which do not
follow this principle.مبحث فرم در موسیقی را می توان هم از نظر خُرد ساختاری و هم از نظر کلان ساختاری بررسی کرد. از
نظر کلا نساختاری، در فرهنگ های موسیقاییِ مختلف، فرم های معینی وجود دارد که از پیوستن چند قطعة
مشخص تشکیل م یشوند. این فرم های ترکیبی در ادبیات قوم موسیق یشناسی معمولاً «سوئیت » یا «سیکل »
نامیده می شوند، اما در مورد موسیقی ایرانی و به تأسی از رسالات قدیمیِ این نوع موسیقی، می توان آن را
نوبت نامید. فرم نوبت یکی از مه مترین فرم ها در موسیقی های کلاسیکِ حوزة ایرانی – عربی – ترکی است،
اما همچنین می توان آن را در موسیقی های مردمی، به خصوص موسیقی های مردمیِ فرهنگ های ایرانی، یافت.
اصلی که بر اغلب نوبت ها در موسیقی های کلاسیک حکمفرماست عبارت است از ایجاد تنش و آرامش به طور
متوالی. برخی از نوبت های مردمی از این اصل تبعیت نم یکنند، اما برخی دیگر، به ویژه نوبت هایی که در مراسم
شادمانی اجرا م یشوند، کاملاً با این اصل تطابق دارند؛ هرچند جهت توالی تنش و آرامش در آنها با جهتِ این
توالی در نوبت های کلاسیک متفاوت است.https://dam.journal.art.ac.ir/article_70_c062592dcc511d1f2e4e8aa899765013.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-26491120100923A Comparative Study on Accents in Periodic Actions of Drama and Musicبررسی تطبیقی اکسنت ها در کنش های پریودیک درام و موسیقی106937110.30480/dam.2010.71FAمحمدرضاآزاده فراستادیار دانشکده موسیقی دانشگاه هنر، شهر تهران، استان تهرانJournal Article20100729Abstract
One of the main reasons of spreading the multimedia in the world is that of employing various arts at
once. In fact “using” multi-arts are far ahead of “studying” multidisciplinary approaches. In spit of that,
multidisciplinary and interdisciplinary studies are growing faster than any other disciplines. This growth
requires the specialization of the issues which are studied under these approaches. As this, the current
study narrowly focuses on considering the status of accents in drama and music. In music the accents of
whatever kind are spaced out through time. However, in theatre and cinema we are faced with two kinds
of accents, those spaced through out in time and those spaced through out in place. Dramatic actions
whose accents lead to their emphasis are categorized in two views. In the first view, action in drama is
taken as changing process which occurs along linear time. In this view, dramatist chooses some portions
of this based on the given time of the performance. In the second view, the actions of drama are taken
as periodic processes, taking place in cyclic time. In this perspective, the dramatist selects a number of
such periods to present in the time of performance. These periods in music are seen from the smallest
unit, motif, to phrase, phrase-group, movement and finally the piece itself. Comparative study of accents
in music, drama and visual arts shows how the main constructive elements work similarly in the process
of creation and perception of various arts. Considering different sources of musical and dramatic accents
illustrate the variety of tools available for emphasizing different points of piece in the hand of their creators.
Synchronizing the musical and dramatic accents is the next issue of this article. One of the simplest
ways of treating musical, visual and dramatic accents is that of synchronizing them. Such synchronization
makes the process of perception very reliable. In watching a movie or theatre a huge amount of data
goes through the mind of the audience. In order to process such a huge data, the mind of audience has no
chance other than finding a kind of periods to reduce the amount of data. Various elements are used to
provide the mind for categorizing parts of the piece and finding periods including mood, internal condition,
energy and structure. Each of those elements or a combination of them could provide the boundaries
of each period. For instance, changing in the atmosphere of the stage can be used as an introduction of a
new period. The interaction of musical, visual and dramatic accents with each other composes the main
part of this study which leads to introducing a new diagram of categorizing the ways of their combinations
in four possibilities including: parallel, diverse, counter-pointed and harmonic. Finally, presenting
various issues regarding examination of accents in drama and music revealed that having more than one
perspective in such investigations could provide deeper understandingsچکیده
چند وجهی بودن مسائل مربوط به «انسان »، نیاز به ابزارهایی با قابلیت مطالعة چن دوجهی برای شناخت و
بررسی مسائل مرتبط به وی را اجتناب ناپذیر می نماید. در مطالعة حاضر نیز به جهت پیچیدگی فرایند ادراک
پریودها در آثار هنری، از یک بررسی بین ارشته ای استفاده شده که در اینجا درام و موسیقی است. مطالعة
اکسنت ها به صورت تطبیقی در هنرهای تجسمی، دراماتیک و موسیقی نشان می دهد چگونه ساختار کلی هنرها
در مراحل خلق و ادراک از اصول مشترکی پیروی م یکنند. بررسی منابع اکسنت ها در هنرهای دراماتیک و
موسیقی، که در این مقاله به آن پرداخته شده، بیانگر گستردگی طیف ابزارها و تنوع آنها برای ایجاد تنوع و
برجستگی است. شاخ صهای اصلی عوامل صوتی، تصویری و دراماتیک به همراه تأثیرات متقابل اکسنت ها
بر روی هم بخش پایانی این مطالعه را شکل می دهد. در این دو بخش چگونگی ایجاد پریودها در هنرهای
دراماتیک و موسیقی به همراه نمونه هایی مورد بررسی قرار می گیرد. به عنوان یک نتیج هگیری کلی، شرایط
متنوع ترکیب عوامل صوتی، تصویری و دراماتیک در بافت کلی اثر در چهار وضعیت مختلف «انطباق کامل ،»
«وضعیت نامنظم یا عدم انطباق « ،» کنتراپونتیک » و «هارمونایز یا انطباق دو عامل در مقابل حرکت مستقل عامل
سوم » بررسی می شوند. در پایان این بررسی و به عنوان نتیجة نهایی، مؤلف دیاگرامی را پیشنهاد م یکندhttps://dam.journal.art.ac.ir/article_71_a213b740d3da394a538f5019b86ea6ec.pdfدانشگاه هنرنامه هنرهای نمایشی و موسیقی2008-26491120100923A Semiotic Analysis of Iranian Music in the Drama of Ta’ziyahبررسی نشانه شناسی موسیقی ایرانی در نمایش تعزیه1211077210.30480/dam.2010.72FAصادقرشیدیکارشناس ارشد تئاتر، دانشگاه هنر، شهر تهران، استان تهرانJournal Article20100823In Ta’ziyah ceremony, music is employed in two forms: 1. vocal music, 2. instrumental music. In fact,
this is the Iranian music including various genres. Music and elegy singing are the most salient elements
of Ta’ziyah. In this article, this type of music plus all its detailed features have been analyzed
based on the theory of Stratificational Semiotics. Based on this theory, one can study all different
strata of a multimedia text, which my consist of acoustical strata including verbal, musical, environmental
sounds, as well as meaningful silence, in addition to visual strata such as line, image, and the
like. Accordingly, in this descriptive-analytic research, Ta’ziyah is accounted as a text consisting of
different strata which together compose a texture in which music is an important strata. Furthermore,
the basic concepts of stratificational semiotics like text, texture, contextualization, decontextualization,
the hierarchical structure of the text, etc., make the fundaments of this analysis.در آیین تعزیه، موسیقی به دو شکل مورد استفاده قرار می گیرد: 1- موسیقی آوازی، 2 موسیقی سازی یا
غیرآوازی. موسیقی مذکور، موسیقی ایرانی است که دارای ژانرهای متعددی است. در این مقاله که به روش
توصیفی تحلیلی به نگارش درآمده، موسیقی آیین تعزیه به مثابه کی متن، که از لایه های مختلف شکل
گرفته، براساس نظریه نشان هشناسی لای های مورد بررسی قرار گرفته است. با ت یکه بر نشان هشناسی لایه ای
می توان کلیه لایه های متفاوت پدیدآورندة کی متن چند رسان های را در تعامل با کیدیگر و در نظام شبکه ای، که
تولید و دریافت متن را ممکن کرده است، بررسی کرد. مفاهیم بنیادین نشان هشناسی لای های مانند متن، بافت،
باف تسازی، بافت زدایی و ساختار سلسله مراتبی متن، چارچوب اصلی مباحث این مقاله را شکل می دهد.https://dam.journal.art.ac.ir/article_72_29ceb0c6b9f8ff48f656171bb17cb62b.pdf