دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 11 21 2020 08 22 Foundations of improvisation in the Iranian traditional music ارکان بداهه در موسیقی سنتی ایران 97 111 808 10.30480/dam.2020.1238.1297 FA مجید اخشابی دکتری موسیقی حسین میثمی استادیار گروه موسیقی، دانشگاه هنر، تهران، ایران 0000-0002-9831-0108 Journal Article 2017 12 20 Improvisation is a form of supreme, most important and distinguished way of performance in Iranian music on which subject there has been so little amount of research invested, despite its impressive importance and influence. The kind of research conducted so far has mostly been related to introducing or mentioning the historical aspects of improvisation. Dealing with the epistemological aspects of improvisation and hence contradistinction of its shaping components is a momentous subject that has been neglected until now. This research is assembled using the analytic-descriptive method, qualitative analysis of the previous research, and reliance on personal experience. Hence, initially, eight components are introduced, explained, and codified by collecting the opinions of the improvisation expertise and as such identification of the alternate key vocabulary among them. Thence, to extend these components in such a way that they can have sufficient universality for the Iranian music, the two components “episteme” and “imagination” are also added based on the mystic, philosophical, ethnic musicology, and scientific resources. As a result, the present article derives the following ten titles as the forming bases of the improvisation: intention, expertise, existence, creativity, flow, tradition, episteme, memory, imagination, and real-time. Altogether, these subjects make the improvisation possible for the improviser. Education, tutoring, and the dissemination of improvisation would be possible through reinforcement and reliance on the above-mentioned components. بداهه شکلی از عالی‌ترین، با‌اهمیت‌ترین و شاخص‌ترین وجوه اجرا در موسیقی ایران است که علی‌رغم اهمیت و تأثیرگذاری چشمگیرش، تحقیقات بسیار اندک و محدودی را به خود معطوف داشته است. پژوهش‌های پیشین غالباً به معرفی و یا روایت جنبه‌های تاریخی بداهه اختصاص دارد که در آن‌ها پرداختن به جنبه‌های معرفت‌شناختی بداهه و نهایتاً تشخیص مؤلفه‌های شکل‌دهندۀ بداهه، مغفول واقع شده است. این تحقیق به روش تحلیلی-توصیفی، بر مبنای تحلیل محتوای تحقیقات پیشین به گونه‌ای کیفی و با اتکا به تجارب شخصی صورت گرفته است، به گونه‌ای که ابتدا از طریق احصاء آرای صاحب‌نظران بداهه و تشخیص مستدل واژگان کلیدی متواتر در میان آن‌ها و البته بر اساس منابع عرفانی، فلسفی، قوم موسیقی‌شناسی و علمی، هشت شاخصه معرفی، تبیین و تدوین گردیده و سپس در راستای بسط و گسترش این مؤلفه‌ها در انطباق با موسیقی ایرانی، دو شاخصة دیگر «معرفت» و «مخیله» نیز اضافه شده است که نهایتاً مقالۀ حاضر منتج به استخراج و اثبات ارکان ده‌گانة شکل‌دهندۀ بداهه با عناوین ذیل شده است: نیت، مهارت، جلوت، بدعت، حالت، سنت، معرفت، حافظه، مخیله و در زمانی. جمع و حدوث یک‌جای این مؤلفه‌ها بداهه را برای بداهه‌پرداز میسور و جاری می‌سازد. آموزش، تعلیم و اشاعۀ بداهه، از طریق تقویت و تکیه بر مؤلفه‌های مذکور امکان‌پذیر خواهد بود.<br />   https://dam.journal.art.ac.ir/article_808_6ddf463c4a767492cf1990136c689294.pdf