دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 8 16 2018 09 11 Diegesis vs. Mimesis; The Analysis of Narrative Aspects in Selected Works by Bahram Beyzai بازگویی در برابر بازنمایی؛ تحلیل جلوه‌های روایتگری در منتخبی از نمایشنامه‌های بهرام بیضایی 37 53 572 10.30480/dam.2018.572 FA پرستو محبی استادیار دانشکدۀ هنر و معماری، گروه نمایش، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران محمدباقر قهرمانی دانشیار دانشکدۀ هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران محمدجعفر یوسفیان کناری استادیار دانشکدۀ هنر و معماری، گروه ادبیات نمایشی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2016 05 14 The concept of diegesis (telling or recounting a story) originally appeared in Plato’s thesis as opposed to mimesis (showing or enacting a story). In the current era, the notions of diegesis and mimesis, developed as key elements for differentiating verbal narratives from drama, have been reconsidered by narratologists who argue that in a play, an actor presents the sequence of events that is generally mediated through a given narrator in a fiction. In Stage Fright: Modernism, Anti Theatricality, and Drama (2002), Marin Puchner coined the term “digetic theatre”. Digetic theatre focuses on a type of theatre that uses narrative and discourse techniques to deviate the audience’s attention from actors’ performance to words. Puchner uses this term to illustrate descriptive and narrative solutions that have played notable roles in confining, leading, and neutralizing direct theatricality of stage and actors in modern drama. In Iranian drama Beyzai, Influenced by his knowledge of Ta’ziyeh, tried to reshape local plays and turn them into stage drama for which he benefitted from Persian storytelling traditions. His main concern was to establish Persian drama on the local traditions. Starting his theatrical activities, he attempted to maintain the fine literature of epic poetry by relying on poetic and elevated discourse. The present study explores the process of diegetic language as the pivotal discourse of Naghali and Ta’ziyeh’s turning into the Beyzai’s works. The diegetic and story features of his works will be analyzed by elements such as narrative intermediators, character, action, and setting and their evolution. This study exemines that Beyzai’s early works, it means Se Barkhani (Three Recounting), have story and diegetic nature by following elements such as narrative intermediator, character, action, and place/space. With these features, these works cannot rightly be considered to be plays, and the title the writer himself has chosen for his works as “Barkhani” (recounting) is obviously an indicator of this nature. On the one hand, these works reflect the rhythm and richness of the epic poetry in the form of prose, and on the other hand they represent the storytelling of the oral tradition of Naghghali in written form as drama. In Soltan Maar (Serpant the King), he returns to a story atmosphere in which time and place/space easily change, characters change their roles, and whenever actors find it difficult to perform an action they simply present it to the audience in words. Finally, Khaterat-e Honarpishe-ye Naghsh-e Dovvom (Memoirs of the Actor in a Supporting Role) can be classified under “digetic theatre”. Mimesis and imitation are not neglected in these works, and action, sound, and image are not marginalized from the text for the sake of dialogue- as it is with closet drama. On the contrary, this play is good example that indicates the presence of all the visual and mimetic elements in digetic form. In other words, in the battle between imitating and telling, telling is dominant. «تئاتر دایجتیک »، اصطلاحی که مارتین پوخنر وضع کرده است، ریشه در طبقه‌بندی افلاطون از شیوه‌های ارائۀ داستان و تعریف او از دو واژۀ دایجسیس و میمسیس دارد. این اصطلاح به تکنیک‌های کلامی و روایی در نمایش اشاره دارد که تمرکز را از وجه تقلیدی و اجرایی تئاتر به شیوه‌های روایتگری و قدرت واژگانی منتقل می‌کند. تئاتر دایجتیک برای انتقال دایجسیس روایت به میمسیس تئاتر و حذف کنش، از نقل‌کردن، متون شعری، انواع واسطه‌های روایی و اشکال راوی استفاده می‌کند. بیضایی در آغاز راه نمایشنامه‌نویسی‌اش از سویی کوشید با تکیه بر بیان شعری و غنای واژه‌ها، نوعی ادبیات فاخر برخاسته از نظم حماسی را به آثار منثورش تسری دهد و از سوی دیگر با تغییر شکل نمایش‌های بومی روایتگر، همچون نقالی و تعزیه و بهره‌بردن از سنت‌های داستان‌گویی ایرانی، آن‌ها را به درام صحنه‌ای نزدیک ساخت. بررسی نشانه‌های دایجتیک همچون میزان واسطه‌گری و حضور راوی، پرهیز از کنش و ارائۀ کلامی شخصیت‌ها و فضا، در برخی آثار اولیۀ بیضایی نشان از تسلط قدرت شاعرانه و نقل روایی بر میل به نمایشگری و تقلید می‌دهد. در سه برخوانی بیضایی «بازگویی» حوادث جای «بازنمایی » را می‌گیرد، سلطان مار در فضای داستانی می‌ماند و خاطرات هنرپیشۀ نقش دوم مثال کاملی از تئاتر دایجتیک است که در آن مرز میان دایجسیس و میمسیس مدام با شخصیت/راوی‌ها طی می‌شود.<br />روش کار در این تحقیق توصیفی-تحلیلی است. https://dam.journal.art.ac.ir/article_572_7f40e1e3623b6fbe0aa7cc7202a2d626.pdf