دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 46 2026 09 23 An Analysis of the Structure and Musical Language in Cadenza for Solo Violin by Krzysztof Penderecki: Exploring the Interrelation Between Form, Dynamics, Ac-cents, and Rhythmic Patterns واکاوی ساختار و زبان موسیقایی در «کادنزا برای ویولن سُلو» اثر کریستُف پِندِرسکی: بررسی پیوند میان فُرم، دینامیک، آکسان و الگوهای ریتمیک 4 21 1482 10.30480/dam.2026.6021.2039 FA عارف حسین زاده مژدهی دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد، رشتۀ نوازندگی موسیقی جهانی، دانشکدۀ موسیقی، دانشگاه هنر ایران ایمان فخر استادیار، گروه نوازندگی موسیقی جهانی، دانشکده موسیقی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران. 0000-0002-9953-7435 امیرحسین جزءرمضانی استادیار، گروه آهنگسازی، دانشکدۀ موسیقی، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران. Journal Article 2025 09 17 Cadenza for Solo Violin by Krzysztof Penderecki is a unique and compelling composition that exemplifies the complexities and innovations of twentieth-century solo string repertoire. As an autonomous work—detached from the traditional function of a cadenza within a concerto—it redefines the expressive and structural possibilities of solo violin music. Penderecki challenges conventional formal and notational systems by composing a piece that, while rooted in a tripartite form reminiscent of the classical slow–fast–slow structure, is devoid of traditional bar lines, time signatures, or clear metrical subdivisions. This radical departure from standard compositional practices enables the composer to prioritize expressive–executive elements such as dynamics, accents, and rhythmic flexibility as the primary means of shaping musical meaning and coherence. The present study adopts a qualitative, descriptive–analytical approach to examine the interrelationship between these expressive elements and the formal architecture of the piece. The central research question focuses on how dynamics, accents—particularly agogic accents—and rhythmic patterns contribute to the construction of form and musical language in the Cadenza, and how these elements collectively inform interpretation and performance. While the absence of metrical guidance may suggest complete freedom, the analysis reveals that Penderecki employs a tightly controlled and deliberate system of expressive cues that act as structural anchors, guiding the listener and performer through the unfolding musical narrative. The research begins with an overview of the macrostructure of the work, identifying its general formal trajectory and expressive pacing. This is followed by a micro-analytical examination of dynamic shaping, including sudden contrasts, extended crescendos and decrescendos, and nuanced gradations that create tension, release, and directional flow. The role of accentuation, particularly the use of agogic accents and articulation, is then explored as a vehicle for phrasing, emphasis, and formal delineation. Furthermore, rhythmic patterns—often asymmetrical, fragmented, or texturally dense—are shown to play a critical role in maintaining internal coherence and in shaping the expressive grammar of the piece. Through this detailed analysis, the study argues that Penderecki constructs a musical language in which expressive–executive parameters serve dual functions: they not only add emotional intensity but also provide the structural scaffolding typically fulfilled by traditional form and metric devices. In this way, Cadenza for Solo Violin exemplifies a modernist aesthetics that blends freedom with constraint, intuition with logic, and gesture with architecture. The aim of this research is to deepen understanding of Penderecki’s compositional techniques and to offer interpretive insights for performers seeking to navigate the technical and expressive challenges of the work. By illuminating the internal logic of the Cadenza, this study contributes to the broader discourse on performance analysis and interpretation of twentieth-century solo repertoire. Although limited academic attention has been paid specifically to this work—most notably in Darville’s motivic analysis—there remains a gap in scholarship regarding its expressive–formal design. This article seeks to fill that gap by foregrounding the dynamic interplay between structural elements and expressive detail, proposing that Penderecki's Cadenza articulates a personal and disciplined musical voice, where freedom emerges not from the absence of structure, but from its reconfiguration. Moreover, based on an examination of the composer’s other solo works, it appears that the overlapping use of the aforementioned expressive–executive elements constitute a recurring approach in Penderecki’s musical language, and that their central role in shaping form and expression is not confined to the Cadenza. کادنزا برای ویولن سُلو اثر کریستُف پِندِرسکی، یکی از آثار منحصربه‌فرد قرن بیستم است که در آن، عناصر اجرایی–بیانی همچون دینامیک، آکسان و الگوهای ریتمیک، نقشی فراتر از جنبه‌های تکنیکی ایفا می‌کنند. این اثر نَه‌تنها در قالبی مستقل از مفهوم متداول «کادنزا» ظاهر شده، بلکه ساختار آن مبتنی‌بر فُرمِ بسیار متداولِ سه‌بخشیِ کلاسیک (آهسته – سریع – آهسته) و در عین حال فاقد میزان‌بندیِ مشخص است. پژوهش کیفی حاضر در پی آن است تا با روشی توصیفی–تحلیلی به این پرسش که چگونه دینامیک‌ها، آکسان‌ها و الگوهای ریتمیک در شکل‌دهیِ فُرم، معنا و بیان موسیقایی اثر مشارکت داشته‌اند، پاسخ دهد. هدف پژوهش کنونی بازشناسی رابطه‌ی میان ساختار و بیان در راستای بهبود درک، تفسیر و اجرای این اثر است. در این راستا، ابتدا ساختار کادنزا بررسی و سپس سطوح مختلف دینامیکی، تنوع گستردگیِ آکسان‌ها و الگوهای ریتمیک، چگونگی نقش‌پذیری عناصر مذکور در بیان درونی و انسجام ساختاری اثر تحلیل شد. یافته‌ها نشان می‌دهند که پِندِرسکی با وجود حذف نشانه‌های متداول موسیقایی مانند میزان‌بندی و آمیختن آن در ساختار موسیقی کلاسیک، از طریق سازماندهیِ دقیق و هدفمند دینامیک‌ها، ریتم‌های انعطاف‌پذیر و انواعِ آکسان‌ها، زبانی شخصی و فُرمی را خلق می‌کند که ترکیبی از آزادی و انضباط است؛ به‌عبارتی، «رهایی در قید». افزون‌براین، با توجه به بررسی دیگر آثار سُلوی این آهنگ‌ساز، به‌نظر می‌رسد که به‌کارگیریِ همپوشانِ عناصر اجرایی–بیانیِ یادشده، رویکردی پُرتکرار در زبان موسیقایی پِندِرسکی است و نقش محوری آن‌ها در شکل‌دهی به فُرم و بیان، تنها به اثر کادنزا محدود نمی‌شود.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1482_86e0084ab68b2f6a55f35ef605d4187d.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 46 2026 09 23 An analysis of the evolution of genre in Bertrand Bonello's cinema based on Thomas Schatz's ideas; a case study of three films: Beast, Zombie Child, and Coma واکاوی تکامل ژانری در سینمای برتران بونلو براساس آرای توماس شاتز؛ مطالعه موردی سه فیلم جانور، بچه زامبی و کما 22 38 1495 10.30480/dam.2026.6211.2060 FA سیدعلی روحانی هیات علمی دانشگاه هنر دانشکده سینما و تئاتر، گروه سینما دانیال زین العابدینی گروه سینما. دانشکده هنر . دانشگاه سوره Journal Article 2025 12 19 Generic evolution is a topic that theorists from various periods have sought to explain and classify in diverse ways. Indeed, the issue of generic evolution in film studies attempts to examine the reasons for and the modes of transformation in genre films. In defining generic evolution, Thomas Schatz refers to the simultaneous growing of audiences and filmmakers in response to the experience of a genre work. From Schatz's perspective, this evolution occurs simultaneously within the film's form (inside) and culture (outside). Schatz believes that over time, a kind of self-consciousness towards fixed conventions of the genre takes place. Generic evolution signifies a shift from social values to self-conscious and self-reflective formalism values. According to Schatz, generic evolution begins with the critique and dismantling of generic and social values, then shifts towards the values of form and aesthetics. For Schatz, generic evolution is when form and its related values becomes the main content of the work. Genre evolution is a process akin to Darwinian adaptation, where films rejuvenate themselves by aligning with contemporary times. Over periods of change, both audiences and filmmakers recognize the need to refresh genre clichés to keep them relevant and engaging. As Thomas Schatz argues, this evolution unfolds simultaneously on internal (formal) and external (thematic and cultural) levels. Internally, it pertains to the film's formal attachments and visual styles. Externally, it reflects the evolving political and social demands of newer generations, who cultivate fresh ideologies and values that challenge outdated norms. This dual dynamic ensures genres don't stagnate; instead, they mutate to mirror societal shifts. For instance, classic Westerns once emphasized rugged individualism, but modern iterations incorporate themes of environmentalism or identity politics, responding to current debates. Similarly, horror genres have evolved from supernatural fears to psychological terrors influenced by real-world anxieties like pandemics or technology. Schatz's framework highlights how these changes prevent genres from becoming obsolete, allowing them to survive through innovation. In Bertrand Bonello’s films, a contemporary French filmmaker, a manifestation of Schatz's ideas on the elements of generic evolution can be observed. In Bonello's films, visual form is fragmented, and genres are employed based on their aesthetic effect on the viewer. Bonello utilizes ambiguity and avoids straightforward storytelling. Indeed, with Bonello, the use of generic intrigues shaped with a deviation from conventional storytelling, privileges the internal experience of cinematic moments over a clear resolution in the story. This research focuses on three films from Bonello’s filmography. Although one can find generic evolution in Nocturama (2016) or House of Tolerance (2011), but these three selected films are able to demonstrate all of Bonello’s approaches towards genre: Zombi Child (2019), Coma (2022) and The Beast (2023). In Zombi Child by superimposing two different time periods, in Coma by merging the subjective state of the main character with absurd and formalistic elements, in The Beast through fragmented images of female embodiment, Bonello creates generic experiences through self-reflective form. This research proposes that the dominance of formalistic and aesthetic elements in Bonello's films can be analyzed through Schatz's perspectives. تکامل ژانری یکی از مباحثی است که نظریه‌پردازان حوزه ژانر در سینما به تبیین و طبقه‌بندی آن پرداخته‌اند. توماس شاتز تکامل ژانری را با رشد همزمان مخاطب و فیلم‌سازان در تجربه‌ی ژانرها مرتبط می‌داند. این که با گذر زمان خودآگاهی در مخاطبان و فیلم‌سازان نسبت به قواعد پیشینیِ ژانر پدید می‌آید. به باور شاتز تکامل ژانری درنهایت به خوانشی زیبایی‌شناسانه از اثر تبدیل می‌شود. آن زمان که فرم سینمایی و ارزش‌های مربوط به آن خود به محتوای اصلی اثر بدل می‌شوند و به شیوه‌ای انعکاسی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کنند. در سینمای برتران بونلو، فیلم‌ساز معاصر فرانسوی می‌توان عینیتی از آرای شاتز در باب عناصر تکامل ژانر را با تأکید بر مؤلفه‌هایی چون بهره‌گیری از جاذبه‌های ژانری، پرهیز از داستان‌گویی متعارف و تقدم تجربه‌ی درونی لحظات بر خوانش متعارف مشاهده کرد. این پژوهش نشان می‌دهد که می‌توان فرم‌گرایی برجسته و مشهود در فیلم‌های بونلو را با دیدگاه‌های شاتز درباره تکامل ژانری تحلیل کرد. این که چگونه بونلو در «جانور» (2023) با بهره بردن از روایت غیرخطی، در «بچه زامبی» (2019) با استفاده از برهم‌نمایی دو دوره‌ی زمانی مختلف و در» کما» (2022) با تلفیق سوبژکتیو شخصیت اصلی با عناصر ابزورد و فرمالیستی، تجربه‌های ژانری نوینی را برای مخاطب خلق می‌کند.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1495_7f607a97c28b3b483e3da66e7fbeb33a.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 46 2026 09 23 The Marriage of Stanley Cavell's Philosophy and Eric Rohmer's Cinema, Through the Case Study of A Tale of Winter (1992) وصلتِ فلسفه‌ی استنلی کاول و سینمای اریک رومر، از گذر مطالعه‌ی موردیِ فیلم داستان زمستان (1992) 40 56 1501 10.30480/dam.2026.6202.2057 FA حسین ابراهیمی کارشناس ارشد سینما، دانشکده‌ی سینما و تئاتر، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران. 0009-0007-5901-1598 محمد شهبا استاد تمام، دانشکدة سینما و تئاتر، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران. Journal Article 2025 12 13 In recent decades, film and philosophy and their relationship have given rise to significant research in a field called ‘Film-Philosophy’. By studying the thought of Stanley Cavell, one of the Film-Philosophy’s founders, a breakthrough approach is proposed: film is an art form that, on the one hand, has the capacity to cinematically explore philosophical themes, and on the other hand, motivates philosophy to respond in its own unique way to the experience that film itself creates for the audience. This theoretical framework forms the basis of this article, which explores the cinema of the prominent French New Wave filmmaker Eric Rohmer, using A Tale of Winter (1992) as a case study, in confrontation with one of the most fundamental problems of modernist philosophy—skepticism. According to Cavell, cinema is the moving image of skepticism. Cavell pursues his discussion of depicting skepticism and overcoming that crisis through cinema by introducing two Hollywood subgenres—‘the comedy of remarriage’ and ‘the melodrama of the unknown woman’—in two film-philosophy books that bear these very titles. As qualitative research, this article attempts to show how Eric Rohmer responds to the problem of recognition of the other and skepticism in A Tale of Winter through representing the persona of Félicie. It employs a combined descriptive–analytical method and draws on Cavell’s two aforementioned works in cinematic philosophy. Through adopting a becoming equivalent to that of the female protagonists of the comedy of remarriage and melodrama of the unknown woman, and in virtue of self-reliance and acknowledge, Félicie becomes responsible for her own education and cultivation in a world that seems to be alone and the roots of other minds’ recognition and belief have been completely lost. فیلم و فلسفه و رابطهی بین آن‌ها، در دهه‌های اخیر موجب شکل‌گیریِ پژوهشهای قابل‌توجهی در حوزه‌ای تحت عنوان «فیلم-فلسفه» شده است. با مطالعه‌ی اندیشه‌ی یکی از بنیانگذارانِ فیلم-فلسفه، استنلی کاول، رویکردِ راهگشایی مطرح می‌شود: فیلم فرمی هنری‌ است که هم از یک سو، توانایی بررسی سینماییِ مضامینِ فلسفی را دارد، و هم از سویی دیگر، فلسفه را برمی‌انگیزد تا به روش منحصربه‌فردِ خود به تجربهای که خودِ فیلم برای مخاطب می‌آفریند، پاسخ بگوید. چنین چارچوب نظری، مبنای این مقاله دربارهی کاوش در سینمای فیلم‌ساز برجسته‌ی موج نوی فرانسه، اریک رومر، و به‌طور موردی فیلم داستان زمستان (1992) در مواجهه با یکی از اساسی‌ترین مسایل فلسفه‌ی مدرنیستی، یعنی شک‌باوری ا‌ست. به اعتقاد کاول، سینما تصویر متحرک شک‌باوری ا‌ست. کاول بحثش درباره‌ی ترسیم شک‌باوری و غلبه بر آن بحران از طریق سینما را با معرفی دو زیرژانرِ هالیوودی، «کمدی وصلت مجدد» و «ملودرام زن ناشناس» در دو کتاب فلسفه‌ی سینمایی به همین عنوان‌ها پیگیری می‌کند. این مقاله به‌عنوان یک پژوهش کیفی (بر اساس ماهیت داده‌ها) می‌کوشد تا با بهره جستن از یک رویکرد ترکیبی (روش توصیفی-تحلیلی) و با ملاحظه‌ی دو اثر فوق‌الذکر فلسفه‌ی سینمایی کاول، نشان دهد چگونه اریک رومر در فیلم داستان زمستان با بازنمایی پرسونای فلیسی به مسئله‌ی بازشناخت دیگری و شک‌باوری پاسخ می‌گوید. فلیسی با اتخاذ صیرورتی از جنس پروتاگونیست‌های زن فیلم‌های کمدی وصلت مجدد و ملودرام زن ناشناس، و به‌واسطه‌ی خوداتکایی و تصدیق، مسئول آموزش و تربیت خویش در جهانی می‌شود که به‌نظر می‌رسد تنها است و ریشه‌های بازشناخت اذهان دیگر و باور به‌کلی از دست رفته است.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1501_7ba7d855200ba7887701eb56dc74a053.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 46 2026 09 23 Investigating Anti-Aesthetics in Pasolini’s "The Gospel According to Matthew": A Study Based on Hal Foster's Framework واکاوی مفهوم ضدزیبایی در فیلم انجیل به روایت متی پازولینی بر اساس آرای هال فاستر 58 72 1512 10.30480/dam.2026.6113.2045 FA حسین اردلانی گروه فلسفه هنر، دانشکده هنر و معماری، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان ، ایران. محمدیوسف امیری گروه پژوهش هنر، دانشکده هنر، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2025 10 12 The Gospel According to St. Matthew (1964), stands as a monumental work in avant-garde cinema, offering a radical departure from the sanctified depictions of religious narratives typical of mainstream cinema, such as Hollywood epics like Ben-Hur (1959) and The Ten Commandments (1956). Directed by an atheist Marxist, the film eschews conventional idealization, employing a documentary-like realism to present a stark, unadorned, and politically charged interpretation of Christ's life. While extensive scholarship has explored the film’s neorealist elements and ideological implications, no prior study has systematically analyzed it through the specific theoretical lens of Hal Foster's concept of the anti-aesthetic. This research addresses this critical gap, posing the central question: How does the concept of the anti-aesthetic manifest in it and what is its relationship to Hal Foster's critical framework? This study aims to analyze the film's anti-aesthetic manifestations by applying Foster's theories as a methodological framework. The research is qualitative in nature, utilizing a descriptive-analytical method. The anti-aesthetic, as articulated by Foster, emerged from postmodern discourse to describe practices that resist traditional notions of beauty, harmony, and aesthetic pleasure, often incorporating a critique of cultural commodification. It signifies not an absence of aesthetics but a critical stance against formalism and a re-engagement with "the real”the materiality of bodies, social trauma, and the abject. This paper adopts Foster’s analytical components, examining the film’s representational, structural, and political dimensions, including the crisis of modern aesthetics, the break from the autonomy of art, and the production of anti-aesthetic cultural meaning. The findings reveal that Pasolini’s film is a profound embodiment of Foster's anti-aesthetic strategy. A central technique identified is the deliberate clash between form and content. Pasolini frequently employs compositions that reference classical religious paintings but subverts them by populating the frame with heterogeneous materials: non-professional actors with weary, "worker-like" faces, harsh and impoverished landscapes, and an unadorned, raw depiction of reality. This juxtaposition creates a critical distance, preventing the viewer from consuming the image as pure aesthetic beauty and instead forcing an engagement with its underlying social and political context. Furthermore, the film's cinematic language systematically dismantles aesthetic idealization. The use of high-contrast, direct lighting strips the subjects of any beautifying aura, emphasizing the ruggedness of faces and locations. The editing rhythm is intentionally inconsistent, shifting between long, meditative takes and fragmented cuts that reflect a modern, fractured sensibility. Miracles are depicted with a deliberate artificiality, which undermines their spectacular nature and foregrounds their narrative function over visual illusion. The analysis concludes that The Gospel According to St. Matthew rejects the autonomy of art, refusing to exist as a self-contained aesthetic object. Pasolini thrusts the sacred text into the arena of class struggle, poverty, and political oppression, aligning with Foster’s thesis that anti-aesthetic art returns art to the social sphere. By depicting Christ as a revolutionary figure with a harsh, demanding tone, the film thus aligns with Foster's framework, using anti-aesthetic strategies to deconstruct traditional iconography. بررسی مفهوم ضدزیبایی در این فیلم پازولینی نه‌فقط به درک عمیق‌تری از زیبایی‌شناسی سینمای آوانگارد کمک کرده است، بلکه نشان می‌دهد چگونه یک روایت مذهبی می‌تواند از کلیشه‌های رایج فاصله بگیرد و از طریق حذف عناصر آرمانی، به یک بازنمایی مستندگونه و واقع‌گرایانه برسد. در پژوهش حاضر پرسش اصلی آن است که مفهوم ضدزیبایی در فیلم انجیل به روایت متی (1964) چگونه نمود پیدا می‌کند و چه نسبتی با نظریه‌ی فاستر دارد. این پژوهش با هدف تحلیل جلوه‌های ضدزیبایی‌شناسانه این فیلم و ارتباط آن با آرای هال فاستر انجام شده است. این پژوهش باتوجه‌به هدفی که دارد، از حیث نوع، کاربردی است و در دسته‌ی پژوهش‌های کیفی قرار می‌گیرد. روش پژوهش توصیفی‌تحلیلی است که با استفاده از چارچوب روش‌شناسانه نظریه‌ی‌ فاستر انجام شد. انجیل به روایت متی چنان‌چه واکاوی شد به‌وسیله‌ی طرد انتقادی بیان مرسوم سینمایی در مواجهه با امر مقدس، نمایش واقعیت‌هایی نظیر فقر، استفاده از بازیگران غیرحرفه‌ای و بناهای واقعی، ارجاع‌های نافذ به خوانش چپ‌گرایانه از انجیل و دوری از بازسازی تاریخ و امر مقدس، ایده‌های اصلی نگاه فاستر به مفهوم ضدزیبایی را دربر می‌گیرد.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1512_e30d3b9ac271b68dd18dacfd9cf761d9.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 46 2026 09 23 Narratological Analysis of Critical Dystopia in the Video Game Inside Based on Tom Moylan’s Theory تحلیل روایت‌شناختی ‌ویران‌شهر انتقادی در بازی رایانه‌ای اینساید بر پایه‌ی نظریه‌ی تام مویلان 74 90 1513 10.30480/dam.2026.6382.2078 FA علی رازی‌زاده استادیار گروه هنرهای رسانه‌ای، دانشکده دین و رسانه، دانشگاه صداوسیما، قم، ایران سید محمدصالح رضوی دانشجوی کارشناسی‌ارشد ادبیات‌نمایشی، دانشکده دین و رسانه، دانشگاه صداوسیما، قم، ایران Journal Article 2026 04 23 The expansion of video games as a contemporary form of artistic expression has created new possibilities for reconsidering narrative and genre concepts within the field of performing arts. Among these genres, dystopia has gained particular significance in narratological studies due to its critical capacity to represent power relations, social control, and the crisis of modern human identity. The present study examines how critical dystopia is constructed in the video game Inside and explains its narrative mechanisms based on Tom Moylan’s theory of critical dystopia. The main research question investigates how dystopian narration in this work is formed through artistic and spatial elements and how it relates to the concept of critical dystopia. The study aims to analyze environmental storytelling structures, spatial organization, character embodiment, and processes of meaning production in the game world as an artistic and performative text. This research adopts a qualitative methodology with an analytical–interpretive approach grounded in narrative analysis, in which data were extracted and interpreted through a systematic reading of the game text. The findings indicate that Inside, through the elimination of verbal narration, the use of controlled architecture, the design of a vulnerable body, and an open-ended conclusion, realizes the model of critical dystopia. In this work, narration emerges not through a traditional plot structure but through spatial and performative experience. The study concludes that video games, similar to contemporary performing arts, can function as artistic platforms for the critical representation of power relations and for producing dystopian narratives within an interactive experiential framework. گسترش بازی‌های رایانه‌ای به‌عنوان یکی از صورت‌های نوین بیان هنری، امکان بازاندیشی در مفاهیم روایی و ژانری را در بستر هنرهای نمایشی فراهم ساخته است. در این میان، ژانر ‌ویران‌شهر به‌واسطه‌ی ظرفیت انتقادی خود در بازنمایی مناسبات قدرت، کنترل اجتماعی و بحران هویت انسان معاصر، جایگاهی ویژه در مطالعات روایت‌شناختی یافته است. مسئله اصلی پژوهش حاضر بررسی چگونگی شکل‌گیری ‌ویران‌شهر انتقادی در بازی رایانه‌ای اینساید و تبیین سازوکارهای روایی آن بر پایه‌ی نظریه‌ی ‌ویران‌شهر انتقادی تام مویلان است. پرسش اصلی پژوهش آن است که روایت ‌ویران‌شهری در این اثر چگونه از طریق عناصر هنری و فضامحور ساخته می‌شود و چه‌نسبتی با مفهوم ‌ویران‌شهر انتقادی برقرار می‌کند. هدف پژوهش، تحلیل ساختارهای روایت محیطی، سازمان فضایی، بدن‌مندی شخصیت و شیوه‌های تولید معنا در جهان بازی به‌مثابه متنی هنری و نمایشی است. این پژوهش با روش تحلیلی-تفسیری و بر اساس تحلیل روایت انجام شده و داده‌ها از طریق خوانش نظام‌مند متن بازی استخراج و تفسیر شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اینساید با حذف روایت کلامی، بهره‌گیری از معماری کنترلی، طراحی بدن آسیب‌پذیر و پایان گشوده، الگوی ‌ویران‌شهر انتقادی را محقق می‌سازد؛ به‌گونه‌ای که روایت نه در پیرنگ داستانی بلکه در تجربه‌ی فضایی و اجرایی شکل می‌گیرد. نتیجه‌ی پژوهش بیانگر آن است که بازی‌های رایانه‌ای می‌توانند همچون هنرهای نمایشی معاصر، بستری برای بازنمایی انتقادی مناسبات قدرت و تولید روایت‌های ‌ویران‌شهری در قالب تجربه‌ی تعاملی فراهم آورند.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1513_9a370e3d94d0603e805590febce8eb75.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 46 2026 09 23 Representation of Child Laborers in Iranian Social Cinema (A Case Study of The Runner and Sun Children) بازنمایی کودکان کار در سینمای اجتماعی ایران (مطالعه‌ی موردی دونده و خورشید) 92 109 1518 10.30480/dam.2026.6238.2071 FA علی سلطانی‌فر دانشجوی کارشناسی ارشد روابط عمومی گرایش صنعت – بازرگانی، دانشکده علوم ارتباطات، دانشگاه علامه طباطبائی (ره)، تهران، ایران خشایار جلیلی دانشجوی کارشناسی ارشد روزنامه نگاری رادیو و تلویزیون، دانشکده علوم ارتباطات، دانشگاه علامه طباطبائی (ره)، تهران، ایران Journal Article 2026 02 03 This research is devoted to a comparative analysis of the representation of the phenomenon of child labor in two prominent examples of Iranian social cinema, namely the films The Runner (Amir Naderi, 1984) and Sun Children (Majid Majidi, 2019). The aim of the study is to examine the narrative, content-based, and social similarities and differences of these works in portraying the issues and challenges of child laborers. The research method is descriptive content analysis with a qualitative approach based on categorization technique. The statistical population included all scenes of the two films, from which 21 relevant scenes were selected through purposive sampling and analyzed according to a coding guideline. The findings indicate that, despite a three-decade time gap, the pattern of representing child laborers in these two works has not changed significantly. The child characters are mainly introduced as hardworking and honest individuals facing problems, but the lack of institutional and social support is prominent in both films. Furthermore, social justice, poverty, exploitation, and deprivation of fundamental rights—such as free education, security, and health—were among the main themes represented. The results of statistical tests show no significant difference between the ways child laborers are portrayed in the two films, and both works emphasize the persistence of the problem and the ineffectiveness of support structures. In conclusion, it can be said that Iranian social cinema has maintained a relatively stable and critical pattern regarding the issue of child laborers over four decades. This representation not only indicates the continuation of a social crisis but also reveals the lack of change in policies and social structures. این پژوهش به تحلیل تطبیقی بازنمایی پدیده‌ی کودکان کار در دو نمونه‌ی برجسته از سینمای اجتماعی ایران، یعنی فیلم‌های «دونده» (امیر نادری، 1363) و «خورشید» (مجید مجیدی، 1398) اختصاص دارد. هدف تحقیق، بررسی شباهت‌ها و تفاوت‌های روایی، محتوایی و اجتماعی این آثار در نمایش مسایل و چالش‌های کودکان کار است. روش مطالعه، تحلیل محتوای توصیفی با رویکرد کیفی و مبتنی‌بر تکنیک مقوله‌بندی بوده است. جامعه‌ی آماری شامل تمامی صحنه‌های دو فیلم بوده است که بر اساس نمونه‌گیری هدفمند، 21 صحنه مرتبط انتخاب و بر مبنای دستورالعمل کدگذاری تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که با وجود فاصله‌ی زمانی سه دهه‌ای، الگوی بازنمایی کودکان کار در این دو اثر تغییر معناداری نداشته است. شخصیت‌های کودک بیشتر تلاش‌گر و صادق مواجهه با مشکلات معرفی شده‌اند، اما فقدان حمایت نهادی و اجتماعی در هر دو فیلم برجسته است. همچنین عدالت اجتماعی، فقر، استثمار و محرومیت از حقوق بنیادین آموزش رایگان، امنیت و بهداشت از مضامین اصلی بازنمایی‌شده بودند. نتایج آزمون‌های آماری بیانگر عدم تفاوت معنادار میان نحوه‌ی مواجهه‌ی کودکان کار در دو فیلم است و هر دو اثر بر استمرار معضل و ناکارآمدی ساختارهای حمایتی تأکید دارند. درنتیجه می‌توان گفت سینمای اجتماعی ایران در قبال مسئله کودکان کار، الگویی به‌نسبت ثابت و انتقادی را طی چهار دهه حفظ کرده است. این بازنمایی نه‌تنها بیانگر تداوم بحران اجتماعی است، بلکه فقدان تحول در سیاست‌ها و ساختارهای اجتماعی را نیز آشکار می‌سازد.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1518_5d314d71bef83c421b8b2b2100e19d41.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 17 46 2026 09 23 The Analysis of the Tension in the Production of Performative Space in Historical Sites: A Study of Karim Khan Citadel, Eram Garden, and Persepolis تحلیل تنش تولید فضای اجرایی در مکان‌های تاریخی: مطالعه ارگ کریمخان، باغ ارم و تخت‌جمشید 110 129 1520 10.30480/dam.2026.6431.2089 FA بهار خدابنده گروه هنرهای معماری و پژوهشی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه غیر دولتی- غیر انتفاعی خاتم، تهران، ایران. نکیسا هدایت زاده گروه هنرهای معماری و پژوهشی، دانشکده غیر دولتی،غیر انتفاعی خاتم، تهران، ایران. Journal Article 2026 06 11 Historical sites cannot be regarded merely as neutral settings for the placement of performance; rather, they embody dense layers of memory, meaning, spatial order, and conservation imperatives, which render their relationship with environmental theatre a complex and critical issue. The present study aims to analyze how this relationship is formed and to explain the conditions under which performance in historical sites is not simply realized, but rather constrained, directed, or suspended. This research adopts a qualitative approach, using a descriptive-analytical method and a case study strategy. Data were collected through documentary research, field visits, and interpretive spatial reading, and were analyzed within a theoretical framework based on the integration of Henri Lefebvre’s concept of the production of space and Richard Schechner’s approach to environmental theatre. Three significant historical sites in Shiraz Karim Khan Citadel, Eram Garden, and Persepolis were selected as case studies. The findings indicate that patterns of movement, layers of meaning, historical memory, and physical and conservation constraints in these spaces, rather than directly enabling performance, produce conditions of tension, limitation, and, at times, suspension. In this regard, Karim Khan Citadel reveals a condition of tension and control, Eram Garden a condition of soft suspension, and Persepolis a condition of conflict and suspension in relation to performance. Consequently, the historical site should be understood not as a backdrop for performance, but as an active agent in determining the limits of possibility and the refusal of performative intervention. This study seeks to shift the discussion of environmental theatre in historical spaces from the level of capacity assessment to that of a critical analysis of spatial resistance. مکان‌های تاریخی را نمی‌توان تنها بسترهایی خنثی برای استقرار اجرا دانست؛ این فضاها حامل لایه‌های متراکم حافظه، معنا، نظم فضایی و الزامات حفاظتی‌اند و همین امر نسبت آن‌ها با تئاتر محیطی را به مسئله‌ای پیچیده و انتقادی بدل می‌کند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل چگونگی شکل‌گیری این نسبت و تبیین شرایطی انجام شده است که در آن‌ها اجرا در مکان تاریخی نه به‌سادگی محقق، بلکه محدود، هدایت یا معلق می‌شود. این مطالعه با رویکردی کیفی، روش توصیفی-تحلیلی و راهبرد مطالعه‌ی موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مطالعات اسنادی، بازدید میدانی و خوانش تفسیری فضا گردآوری شد و در چارچوبی نظری مبتنی‌بر تلفیق مفهوم «تولید فضا» ی هانری لوفور و رویکرد «تئاتر محیطی» ریچارد شکنر تحلیل شد. سه مکان تاریخی شاخص در شیراز، شامل ارگ کریم‌خان، باغ ارم و تخت‌جمشید، به‌عنوان نمونه‌های موردی انتخاب شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که هندسه‌ی حرکت، لایه‌های معنایی، حافظه‌ی تاریخی و محدودیت‌های کالبدی و حفاظتی در این فضاها، بیش از آن‌که ظرفیت مستقیم اجرا را فراهم آورند، شرایط تنش، تحدید و گاه تعلیق آن را پدید می‌آورند. بر این اساس، ارگ کریم‌خان وضعیت تنش و کنترل، باغ ارم وضعیت تعلیق نرم، و تخت‌جمشید وضعیت تعارض و تعلیق را در نسبت با اجرا آشکار می‌سازند. درنتیجه، مکان تاریخی نه پس‌زمینه‌ای برای اجرا، بلکه عاملی فعال در تعیین حدود امکان و امتناع مداخله‌ی اجرایی است. این پژوهش می‌کوشد بحث از تئاتر محیطی در فضاهای تاریخی را از سطح ظرفیت‌سنجی به سطح تحلیل انتقادی مقاومت فضا منتقل کند.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1520_2f210711f69a3e775906e0d5ba426337.pdf