دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 15 39 2025 02 19 Comparison of the Mechanism of Engendering Katharsis in Tragedy and Mousikē مقایسه‌ی سازوکارِ ایجاد کاتارسیس در تراژدی و موزیکه 4 19 1357 10.30480/dam.2024.5376.1909 FA ایمان فخر استادیار، گروه نوازندگی سازجهانی، دانشکده موسیقی، دانشگاه هنر ایران. 0000-0002-9953-7435 Journal Article 2024 06 28 Katharsis is a term used by Aristotle to describe the emotional purgation faced with tragedy and mousikē, and he established a nexus between tragic and musical katharsis in book eight of Politics. This correlation has persistently been considered as an approach for exploring the essence of katharsis, but it has often led to ignoring the differences in the mechanism of engendering tragic katharsis compared to the mechanism of engendering musical katharsis. Irrespective of katharsis' intrinsic nature, the compositor of an artistic oeuvre invariably seeks a mechanism to engender it. Nonetheless, a few studies have dealt with the mechanism of engendering katharsis hitherto and compared the phases of its mechanism in tragedy and mousikē, and also, the results of these researches have often not been clear enough, precise, and error-free. Therefore, this qualitative inquiry, employing a descriptive-analytical and based on topics and by the necessity of the subject, hermeneutic methodology, aspires to elucidate the mechanism of katharsis, delineating its differences and similarities within the contexts of tragedy and mousikē. In this regard, by referring to the text of Aristotle's treatises, the elements of mousikē in book eight of Politics were initially determined and it became clear that its implications cannot be simply reduced to music in its contemporary meaning or to instrumental music. Then, the mechanism for engendering tragic and musical katharsis was configured analogously across three phases: the elicitation of sympathy, psychological change, and the passivity of the soul. A comparative analysis of phases of mechanism of engendering katharsis in tragedy and mousikē revealed that their processes of impact are sometimes markedly distinct, while at other times, their shared characteristics eliminate the demarcation between tragic and musical katharsis. Although ostensibly, the impact process of phases of mechanism of engendering katharsis in tragedy appears to be mediated and cognitive, and in mousikē, immediate and non-cognitive, a deeper consideration of the inherent musical elements embedded in tragedy and their mimetic behavior in mousikē allows for the conceptualization of phases of mechanism of engendering katharsis in both tragedy and mousikē within an ethereal continuum, wherein the impact process can oscillate between cognitive and non-cognitive realms. کاتارسیس اصطلاحی است که ارسطو برای وصف نتیجه‌ی حاصل از تجربه‌ی عاطفی مواجه با تراژدی و موزیکه برگزیده است. وی در رساله‌ی سیاست پیوندی میان کاتارسیس تراژیک و موزیکی برقرار کرده و این پیوند همواره رهیافتی برای پژوهش در باب چیستی کاتارسیس در حیطه‌ی تخنه‌های محاکاتی در اختیار گذاشته است. اما، توجه به این رهیافت، اغلب موجب نادیده گرفتن تفاوت‌های احتمالی سازوکار ایجاد کاتارسیس تراژیک در قیاس با کاتارسیس موزیکی شده است. ماهیت کاتارسیس هرچه باشد، سازنده‌ی اثر هنری لاجرم به‌دنبال سازوکاری برای ایجاد آن است. بااین‌حال، تاکنون مطالعات اندکی به سازوکار ایجاد کاتارسیس پرداخته و مراحل ایجاد آن را در تراژدی و موزیکه با یکدیگر مقایسه کرده‌اند. نتایج این پژوهش‌ها نیز به‌اندازه‌ی کافی روشن، دقیق و خالی از اشتباه نبوده است. بدین‌جهت، پژوهش کیفی حاضر با روشی توصیفی-تحلیلی و گاه به ضرورت موضوعْ تفسیری، در پی فهم سازوکار ایجاد کاتارسیس و وجوه تفاوت و تشابه مراحل آن در تراژدی و موزیکه است. در این مسیر، با مراجعه به نص رسالات ارسطو، ابتدا عناصر موزیکه در سیاست تحدید و روشن شد که نمی‌توان به سادگی دلالت‌های این اصطلاح را به موزیک به‌معنای امروزی آن، یا موزیک سازی صرف تقلیل داد. در ادامه، سازوکار ایجاد کاتارسیس تراژیک و موزیکی به‌صورتی مشابه در سه مرحله‌ی ایجاد سمپاتی، دگرگونی روان و انفعال نفس صورت‌بندی شد. مقایسه‌ی هر یک از این مراحل در زمینه‌ی تراژدی و موزیکه نشان داد که فرایند تأثیر آن‌ها گاه باهم متفاوت است و گاه وجوه مشترکشان، مرز میان کاتارسیس تراژیک و کاتارسیس موزیکی را محو می‌کند. بنابراین، هرچند در نگاه نخست فرایند تأثیر هر مرحله‌ی سازوکار ایجاد کاتارسیس در تراژدی بیشتر غیرمستقیم و شناختی و در موزیکه بیشتر مستقیم و غیرشناختی به‌نظر می‌رسد، اما، با التفات به تأثیر عناصر موزیکی ذاتی تراژدی و بسته به عناصر موزیکه و رفتار محاکاتی‌شان، می‌توان مراحل سازوکار ایجاد کاتارسیس در تراژدی و موزیکه را در حالتی اثیری تصور کرد که فرایند تأثیر هر مرحله، می‌تواند در پیوستاری از وجهی شناختی تا وجهی غیرشناختی در نوسان باشد.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1357_e3495eb69c60450db35088da745db283.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 15 39 2025 02 19 Analysis of space architecture from a cinematic perspective in style (Depth of field) with a phenomenological approach (Case study: Citizen Kane film) واکاوی معماری فضا از منظر سینماتیک در سبک (عمق میدان) با رویکرد پدیدارشناسی؛نمونه موردی: فیلم همشهری کین 20 36 1358 10.30480/dam.2024.5413.1914 FA پریشاد مستوفی فرد مستوفی فرد دانشجوی دکتری، گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران. فریبا البرزی دانشیار، گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران. امیرحسین امینی استادیار، گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران. شهاب الدین عادل دانشیار، گروه سینما، دانشکده سینما و تئاتر، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران. Journal Article 2024 07 29 Cinema is a medium that shows human life experience in concrete form. Every event in a film depends on the space, place and time of its occurrence. The conscious or unconscious architecture of the film is done by the filmmaker and emphasizes certain emotions through the architecture of images. The style of depth of field with cinematic capabilities such as open lens, perspective, image clarity, the use of ceiling decorations plays the ability to create a new perception of space in the history of cinema. This study has been carried out with the aim of investigating the modern perception of space from the perspective of phenomenology in the style of depth of field. The qualitative method, "descriptive-analytical-phenomenological", is used in this study, which it is not from the selection of interviews but from the moving images of Citizen Kane film from the perspective of phenomenology. The present study of film is a descriptive-visual-phenomenological of the experience of space. The depth of field style due to having cinematic potential has the ability to portray the close relationship of the actor with the space and the place where the action takes place. The depth of field style gives the viewer the right to choose to view the current events in space. Also, it concretely shows the character in relation to the space and stage decoration with its spatial integrity. In analysis of Citizen Kane film, the depth of field style is discussed with the dramatic meaning of physical and non-physical elements of space from the perspective of phenomenology. The film is analyzed based on the theories of Christian Norberg-Schulz and Juhani Pallasmaa about the existential space of cinema. In the Citizen Kane film, the main character loses his centrality and identity after leaving his childhood home. Home, especially childhood home, is considered as the center of human existence, and leaving it unintentionally makes the main character feel a sense of identity lessness and lack of dependence on other spaces. Zanador Palace has lost the ability to create a sense of place and being at home due to the inconsistency of human dimensions with the space and the failure to establish the dialectic between indoor and outdoor spaces through high-altitude windows. Home is the center of human existence and the type of communication and attachment to it guarantees other spatial attachments. سینما رسانه‌ای است که تجربه زیست انسان را به صورت ملموس به نمایش می‌گذارد. هر رویداد در یک فیلم کاملا به فضا، مکان و زمان وقوعش بستگی دارد. فیلمساز خودآگاه یا ناخودآگاه فیلم را معماری می‌کند و با معماری تصاویر احساسات معینی را پررنگ می‌نماید. سبک عمق میدان با قابلیت‌های سینماتیک مانند لنز باز، پرسپکتیو، وضوح تصویر، استفاده از دکور‌های مسقف توانایی ایجاد ادراک نوینی از فضا را در تاریخ سینما ایفا می‌کند. هدف از پژوهش بررسی ادراک نوین فضا از منظر پدیدارشناسی در سبک عمق میدان در سینما است. و سوال محوری پژوهش بیان می‌دارد که؛ چگونه فضا و طراحی صحنه در سبک عمق میدان در سینما از منظر پدیدارشناسی در بازتعریف و ادراک نوینی از فضا نقش ایفا می‌کنند؟روش تحقیق پژوهش، از نوع کیفی و روش «توصیفی-تحلیلی-پدیدارشناسی» است. که از منظر پدیدارشناسی، نه از گزیده مصاحبه‌ها بلکه از تصاویر متحرک فیلم همشهری کین می‌باشد. مطالعه کنونی فیلم، از نوع پدیدارشناسی توصیفی بصری از تجربه فضا است. سبک عمق میدان با داشتن پتانسیل سینماتیک توانایی به تصویر کشیدن ارتباط تنگاتنگ بازیگر با فضا و مکان وقوع کنش را دارد. سبک عمق میدان به تماشاگر برای مشاهده رویداد‌های جاری در فضا حق انتخاب می‌دهد. هم‌چنین با تمامیت مکانی خویش کاراکتر را نسبت به فضا و صحنه‌ارایی به صورت ملموس نمایان می‌سازد. با تحلیل فیلم همشهری کین، از سبک عمق میدان به معنای دراماتیک عناصر فیزیکی و غیرفیزیکی فضا از منظر پدیدارشناسی پرداخته می‌شود. تحلیل فیلم بر پایه نظریات کریستین نوربرگ شولتر و یوهانی پالاسما از فضای وجودی سینما می‌باشد. در فیلم‌ همشهری کین، کاراکتر اصلی با ترک خانه کودکی مرکزیت و هویت خویش را از دست می‌دهد. خانه، خصوصا خانه کودکی به عنوان مرکز وجودی انسان تلقی می‌شود و ترک ناخواسته ان احساس بی‌هویتی و عدم وابستگی به فضا‌های دیگر را گریبان‌گیر کاراکتر اصلی می‌نماید. قصر زانادور توانایی ایجاد حس مکان و در خانه بودن را به علت عدم تجانس ابعاد انسانی با فضا و عدم برقراری دیالکتیک درون و بیرون توسط پنجره در ارتفاع بالا از دست داده است. خانه مرکز وجودی انسان است و نوع ارتباط و نحوه دلبستگی بدان سایر دلبستگی‌های فضایی را تضمین می‌کند.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1358_cbc711147b63714875ced79becff5d88.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 15 39 2025 02 19 The Tripartite Ideology Actions in the Japanese Anime 'Toshishun' from the Perspective of Georges Dumézil's Mythology کنش‌های ایدئولوژی سه‌گانه در انیمۀ ژاپنی «افسانۀ توشیشان»، با رویکرد اسطوره‌شناسی دومزیل 38 52 1360 10.30480/dam.2024.5426.1916 FA امیرحسین زنجانبر گروه ادبیات کودک و نوجوان، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. Journal Article 2024 08 07 Anime, which originated in Japan, is broadly defined by Japanese speakers as animation; however, internationally, it specifically refers to animations produced in Japan and Southeast Asia. One notable example is Toshishun, released in 1981, which serves as a focal point due to its legendary structure and mythological ambiance that resonate with Georges Dumézil's tripartite ideology. Dumézil, a renowned French scholar in mythology, posits that Indo-European myths are characterized by three distinct types of action: those associated with sovereignty, warfare, and craftsmanship. Actions linked to the warrior class are primarily characterized by physical prowess; for instance, sorcery and peacekeeping are categorized under sovereign activities, while agricultural labor pertains to craftsmanship. Dumézil argues that this triadic structure mirrors the class systems present in the prehistoric societies of these cultures. Notably, Atsuhito Yoshida, a Japanese researcher, was among the first to extend Dumézil's framework beyond Indo-European contexts. He suggested potential interactions between Scythians and Japanese populations within the Siberian steppes while attempting to validate Dumézil’s tripartite ideological system within Japanese folklore. Contemporary mythologists following Dumézil assert that these three forms of action can also be found within fairy tales and children's narratives influenced by ancient myths. This study intends to illustrate through a descriptive-analytical approach how this tripartite ideology manifests within anime influenced by mythology—specifically focusing on Toshishun. The inquiry seeks to elucidate how these three ideological actions operate within this particular anime context. When Dumézil refers to ideology, he does not imply its conventional philosophical interpretation; instead, he uses it in a manner akin to theology to describe a catalog of myths along with their deities and associated concepts. The findings suggest that Toshishun subtly embodies Dumézil’s mythological tripartite ideology across multiple dimensions including narrative archetypes, heroic endeavors, spatial symbols, and magical aides. Ultimately, this ancient tripartite ideology persists—whether consciously or unconsciously—in modern human thought processes and artistic expressions. Toshishun serves as an exemplary case of how traditional mythological structures continue to influence contemporary storytelling through anime. By examining the interplay between these ancient ideologies and modern narratives, we gain valuable insights into the cultural significance of anime as a medium for expressing complex themes. The enduring nature of Dumézil's tripartite ideology highlights the relevance of historical frameworks in understanding modern artistic expressions and their impact on audiences today. خاستگاه انیمه، ژاپن است و ژاپنی‌ها انیمه را در معنای عام انیمیشن به کار می‌برند؛ اما در سایر نقاط جهان تنها به انیمیشن‌های تولیدشده در ژاپن و کشورهای آسیای جنوب شرقی انیمه گفته می‌شود. «افسانه‌ی توشیشان» نام یکی از انیمه‌های سینمایی ژاپن و محصول سال 1981 است. علت انتخاب این انیمه ساختار افسانه‌گون و فضای اساطیری آن و نیز مطابقتش با ایدئولوژی سه‌گانی دومزیل است. دومزیل، اسطوره‌پژوه فرانسوی، قائل به سه گونه کنش‌گری در اساطیر هندواروپایی است: جنگاوری، شهریاری و پیشه‌وری. شاخصه‌ی طبقه‌ی جنگاوران، کنش‌های مبتنی بر نیروی جسمانی است؛ کنش‌هایی مانند جادوگری، صلح‌جویی، سازمان‌دهی و امثالهم ازجمله کنش‌های طبقه‌ی شهریاران است و کشاورزی، کار و کنش‌های ثروت‌محور مصادیقی از کنش‌های مربوط به طبقه‌ی پیشه‌وران. از نظر او، این ساختارِ سه‌گانه‌ی اساطیر هندواروپایی بازتابی از نظام طبقاتیِ جامعه‌ی پیشاتاریخیِ آن اقوام است. نخستین کسی که روش دومزیل را بیرون از حوزه‌ی فرهنگی هندواروپایی به‌کار گرفته است آتسوهیتو یوشیدا یکی از پژوهش‌گران ژاپنی است. ایشان با ادعای امکان مراوده‌ی سکائیان و ژاپنی‌ها در پهن‌دشت سیبری، در پی اثبات وجود نظام ایدئولوژیِ سه‌کنشیِ دومزیل در افسانه‌های کشورش بوده است. به‌زعم اسطوره‌پژوهان پسادومزیل، کنش‌های سه‌گانه در افسانه‌ها و داستان‌های کودکانه‌ی متأثر از اساطیر نیز حضور دارند. این مقاله بر آن است که با روش تحلیلی- توصیفی نشان دهد، ایدئولوژی سه‌گانه‌ی مذکور در انیمه‌های متأثر از اساطیر و به‌طور موردی در افسانه‌ی توشیشان حضور دارد. در همین راستا این مقاله در پی پاسخ به چگونگی کنش‌گری ایدئولوژی سه‌گانه در انیمه‌ی مذکور است. منظور دومزیل از اصطلاح ایدئولوژی، معنای خاص فلسفی آن نیست؛ بلکه آن را در معنایی نزدیک به تئولوژی و برای اشاره به فهرست‌نامه‌ی اساطیر، ایزدان و اندیشه‌های آن‌ها به‌کار می‌برد. نتیجه‌ی پژوهش نشان می‌دهد انیمه‌ی مذکور به‌صورتی ناآشکار در سطوح مختلفی مانند تیپ‌سازی‌های روایی، کنش‌های قهرمان، نمادهای مکانی، و یاری‌گرهای جادویی از ایدئولوژی سه‌گانه‌ی اسطوره‌شناختی دومزیل پیروی می‌کند. درواقع، ایدئولوژی سه‌گانه‌ی پیشاتاریخی خواسته یا ناخواسته همچنان در ساختار تفکر انسان متمدن و آثار هنری او حضور دارد.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1360_d586eadaf64b8bcc25c44f9be9599e1e.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 15 39 2025 02 19 A Survey of the Playboy of the Western World Play Based on the Northrop Frye’s Theory of Mythos پژوهشی بر نمایشنامه خالی‌بند دنیای غرب بر پایه نظریه میتوس نورتروپ فرای 54 69 1385 10.30480/dam.2024.5436.1919 FA زهرا رستمی گروه آموزشی هنر، دانشکده سینما و تئاتر، دانشگاه هنر تهران، تهران، ایران علی اکبر علیزاد .عضو هیئت علمی دانشکده سینما و تئاتر، دانشگاه هنر، شهر تهران Journal Article 2024 08 10 In this research, John Millington Synge’s play, The Playboy Of the western World has been studied based on Northrop Frye’s Theory of mythos. John Millington Synge is one of the prominent figures of the Irish literary revival and theatre of the 20th century. In the first half of the 20th century, Irish theatre emerged from the shadow of British cultural hegemony through the artists who tried to revive the country’s literature, and the Abbey Theatre was founded with the aim of showing the authenticity of Irish culture and art. Unlike other members of Abbey Theatre, Synge has reacted to the Irish society and its contradictions in his works by paying attention to folklore themes and also by using myths and archetypes in a realistic context, and based on this; it is possible to recognize a diverse range of fictional modes and types of phases in his plays. In other words, what made him important as a significant figure in the literature was the use of folklore themes, as well as the use of symbols, mythological characters and archetypes, which he used in a naturalistic and realistic way in order to criticize the situation of his time. This point of view, considering that Northrop Frye, one of the most significant theorists in the field of literature and theatre, by expanding theory of modes and theory of symbols to establish a balance between the two poles of imagination and reality, has presented an innovative way of classifying literary works through his archetypal criticism. His opinion, especially the theory of myths, in order to analyze Synge’s plays, which sought to create a balance between the naturalist intellectual drama and symbolist imaginative drama, has provided a suitable entry to understand the elegance and complexities of his dramatic world. Frye has considered most of the literary works of 20th century and after that to be a kind of return to the myth, and how this claim has occurred, especially in the analysis of the 20th century writers such as Synge, has provided a specific conceptual framework for studying his plays. Therefore, in the upcoming research, an attempt has been made to show how this thesis can be investigated in the narrative and thematic structure of this play in the aforementioned theoretical framework, and to provide a wider view of the drama of the 20th century, and especially with the character of Synge. در پژوهش پیش‌رو، به بررسی نمایشنامه‌ی خالی‌بند دنیای غرب اثر جان میلینگتون سینگ بر اساس نظریه‌ی میتوس نورتروپ فرای پرداخته شده است. سینگ از چهره‌های برجسته‌ی رنسانس ادبی ایرلند است که او را به‌عنوان چهره‌ی پیش‌رو زمانه‌ی خودش به حساب می‌آورند. در نیمه‌ی نخست قرن بیستم، تئاتر ایرلند به‌واسطه‌ی هنرمندانی که سعی در احیای ادبی این کشور داشتند از زیر سایه‌ی هژمونی فرهنگی انگلستان بیرون آمد و تئاتر اَبی با هدف نمایش اصالت هنر ایرلندی پایه‌گذاری شد. سینگ در آثارش برخلاف اعضای دیگر تئاتر اَبی، از طریق به‌کارگیری اساطیر و کهن‌الگوها در بافتی رئالیستی نسبت به تناقض‌های موجود در جامعه‌ی ایرلند واکنش نشان داده و بر این اساس، می‌توان طیف متنوعی از وجوه داستانی و انواع بیانی کلام را در نمایشنامه‌هایش تشخیص داد. از این منظر، با توجه به اینکه نورتروپ فرای به‌وسیله‌ی بسط نظریه‌ی وجوه و سمبول‌ها برای برقراری تعادل میان دو قطب تخیل و واقعیت، شیوه‌ای بدیع در گونه‌بندی آثار ادبی ارایه داده است آراء او به‌ویژه نظریه‌ی میتوس‌ها برای بررسی نمایشنامه‌های سینگ مدخل مناسبی فراهم آورده است. در پژوهش حاضر، با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی نتیجه گرفته شده است که نوعی بازگشت به اسطوره در اثر سینگ قابل ردیابی است. درواقع، فرای بیشتر آثار ادبی قرن بیستم و بعد از آن را نوعی بازگشت به اسطوره قلمداد کرده است. در این پژوهش، چگونگی رقم خوردن این مسئله را به‌ویژه در بررسی ساختار روایی و مضمونی نمایشنامه‌ی نویسنده‌ی قرن بیستمی همچون سینگ در چهارچوب نظری مشخص نشان خواهیم داد.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1385_d3759953aad59839fa1cc1d8ea084890.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 15 39 2025 02 19 The Study of Shirafkan’s Destiny Narrative Structure based on Greimas’s Actantial Model’s Replacement بررسی ساختار روایی شبیه «سرگذشت شیرافکن» براساس جابجایی نقش‏ - کُنش های الگوی «گریماس» 70 85 1386 10.30480/dam.2025.5565.1939 FA شهرام زرگر دانشگاه هنر تهران لیلی عاج کارشناس ارشد ادبیات نمایشی Journal Article 2024 11 04 Although Shirafkan's Destiny follows general principles of Taziyah, its narrative plot and characterization is quite unique. The confrontation of Emam Ali and Shirafkan is not merely the absolute opposition of the good and the evil, since Emam Ali's exaggerated magnanimity before this murderer's bombast leads to a more magnificent ending than the narrative of Pouryaye Vali's. Here, Shirafkan confronts his own internal idol as well as objective idols in the real world, which makes him surpass his material love to Shaghayegh's daughter and reach the divine love. What has made the narrative structure of this Tazieh thohght-provoking is the creative application of Greimas' actional models. Studying Propp's morphology of fairy tales, Greimas defined some different universal principles for narratives. To him, any phenomenon has two opposing sides that form narratives represented by plots' principles. Greimas argues that plots' principles can be exercised through six main actional models, including:1. The message sender/The receiver, 2. The supporter/The conflict and 3. The subject (hero)/ The object. These actional models are first configurated, then, going through some changes, are reconfigurated in Shirafkan' Destiny. This practice is what makes this comic-tragic Taziyah similar to modern melodramas. A tragic melodrama whose narrators, Taziyahgardans, finally distance themselves from their roles asking tea and Shisha from their audience. شبیه «سرگذشت شیرافکن» اگرچه پیرو اسلوب کلی تعزیه است، اما در شخصیت‌پردازی و پیرنگ داستانی نمونه‌ای منحصربه‌فرد به‌شمار می‌آید. تقابل حضرت علی(ع) با شیرافکن دیگر تقابل خیر و شر مطلق نیست. زیرا جوانمردی اغراق‌آمیز حضرت علی (ع)در برابر قاتل گزافه‌گویش، سرانجامی باشکوه‌تر و احساسی‌تر از ماجرای پوریای ولی را رقم می‌زند. تا جایی که شیرافکن در تقابل با بت درون و بت‌های بیرون قرار می‌گیرد و با عبور از عشق زمینی‌اش به دختر شقایق، عشقی والاتر را به‌دست می‌آورد. آنچه در ساختار روایی این شبیه‌خوانی قابل تأمل است کارکرد خلاقانه‌ی نقش‌کنش‌های گریماس است. روایت‌شناسی که با بررسی نظریه‌ی «پراپ» در ریخت‌شناسی قصه‌های پریان به دستور زبانی جهانی و متفاوت برای روایت دست یافت. او معتقد است که هر پدیده‌ای دو جنبه‌ی متضاد دارد و این تقابل‌ها هستند که به روایت شکل می‌دهند و در قالب قواعد پیرنگ نمود پیدا می‌کنند. از نظر گریماس قواعد پیرنگ در شش «نقش‌ـ کنش» قابل رؤیت هستند. شش «کنش‌گر» که در سه جفت متضاد دسته‌بندی می‌شوند: ۱: فرستنده‌ی پیام/ گیرنده؛ ۲: یاری‌دهنده/ مخالف؛ ۳: موضوع شناسایی/ شناسنده یا قهرمان. این نقش‌ـ‌کنش‌ها در شبیه «سرگذشت شیرافکن» ابتدا شکل گرفته سپس دگرگون شده و از نو ساخته می‌شوند. روندی که در نهایت این شبیه مضحک را به ملودرام‌های مدرن نزدیک می‌کند. ملودرامی پُرسوزوگداز که روایان آن [شبیه‌خوان‌ها] در پایان از نقش‌های خود به‌در آمده و به‌عنوان دسته‌ی شبیه‌خوان از بانیان مجلس طلب چای و قلیان می‌کنند.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1386_54b93cd08ff391b43eea654539b4812f.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 15 39 2025 02 19 Studying and adapting extended techniques for Qanun, by presenting the method of notation in contemporary composition مطالعه و تطبیق تکنیک های گسترش یافته برای قانون با ارائه روش نت نگاری در آهنگسازی معاصر 86 105 1388 10.30480/dam.2025.5407.1912 FA مجید تحریری عضو هیات علمی در گروه آهنگسازی، دانشکده موسیقی، دانشگاه هنرایران، تهران، ایران امیر حسین مفیضی ، کارشناس ارشد آهنگسازی، دانشکده موسیقی، دانشگاه‌ هنر ایران، تهران، ایران پریچهر خواجه عضو هیأت علمی دانشکده موسیقی، دانشگاه‌ هنر ایران، تهران، ایران. Journal Article 2024 07 26 This research examines the extended techniques for Qanun and explores different methods and approaches to expand the instrument's capabilities to produce new sounds. Moreover, the research presents methods for notation for each of the introduced techniques. One of the main goals of this research is to provide new sounds and effects for Qanun with regard to its construction and capabilities, which can be used in contemporary music composition. The main questions of the research are: 1. How can new sounds and effects be produced by using different parts of Qanun? 2. Which of the extended techniques from other instruments can be applied to Qanun according to its capabilities? 3. How can newer effects be achieved by changing the sound production factors? 4. Which conventional and less conventional techniques of Qanun can be changed to produce new effects? 5. What methods can be provided to notate the introduced techniques properly? Eleven techniques are introduced in this article, each of which differs in terms of the sound quality produced. Some techniques are played on different parts of Qanun's body, such as the soundboard and the bridge, producing either a sound without a specific pitch or a hybrid sound (a combination of noise and a sound with a specific pitch). Some other techniques were borrowed from other instruments, such as the violin and piano, considering the capabilities of Qanun and its implementation possibilities, or were derived from modifying conventional and less conventional techniques of Qanun. Another group of techniques was invented by altering the sound production factors (such as the pre-designed metal stick and the palms). The proposed method of notation for each technique is designed and presented according to the way they are performed. The study of each technique is based on various sources and solutions that miscellaneous composers have introduced to notate similar techniques in other instruments in their works. The introduced symbols by other composers are used with or without changes. پژوهش حاضر به مطالعه و بررسی تکنیک‌های گسترش‌یافته برای ساز قانون پرداخته، و به تفکیک برای هریک از تکنیک‌ها روشی را برای ثبت و نت‌نگاری ارایه داده است. ازجمله اهداف مهم این تحقیق، ارایه اصوات و افکت‌های جدید برای ساز مذکور با توجه به قابلیت‌های اجرایی و ساختمان آن بوده، که در راستای آهنگ‌سازی معاصر می‌تواند کارکرد داشته باشد. سؤالات اصلی پژوهش عبارت‌اند از: 1) چگونه می‌توان با استفاده از قسمت‌های مختلف ساختمان قانون به صداهای جدیدتر رسید؟ 2) کدام‌یک از تکنیک‌ها را می‌توان از سازهای دیگر وام گرفت و بر روی قانون با توجه به قابلیت‌های آن عملیاتی کرد؟ 3) چگونه با تغییر عامل تولید صدا، می‌توان به افکت‌های جدیدتر دست یافت؟ 4) شیوه اجرای کدام‌یک از تکنیک‌های مرسوم یا کم‌تر مرسوم قانون را می‌توان تغییر داد؟ 5) چه شیوه‌ای برای نت‌نگاری تکنیک‌های معرفی‌شده می‌توان ارایه داد؟ در این پژوهش یازده تکنیک معرفی‌شده، که هریک به‌لحاظ کیفیت صوتی که منجر می‌شوند، تفاوت‌هایی با یکدیگر دارند. برخی از تکنیک‌ها بر روی قسمت‌های مختلف بدنه‌ساز اعم از صفحه‌رویی و خرک نواخته می‌شوند، که یا تنها صدای بدون زیرایی مشخص را تولید کرده و یا صدایی دورگه (مرکب از صدای نویز و صدای با زیرایی مشخص) را منجر می‌شوند. تعدادی از تکنیک‌های ارایه‌شده با توجه به قابلیت‌های ساز قانون و امکانات اجرایی آن، از سازهای دیگر به عاریت گرفته، و یا حتی با تغییر تکنیک‌های مرسوم و کم‌تر مرسوم قانون به‌دست آمده‌اند. گروه دیگر از تکنیک‌ها نیز با تغییر عامل تولید صوت (مانند استفاده از مضراب‌های ازپیش‌طراحی‌شده و استفاده از کف دست) معرفی شده‌اند. پژوهش به روش کتابخانه‌ای و بهره‌گیری از تجربیات افراد متخصص بوده است و نشانه‌های پیشنهاد‌شده برای نت‌نگاری تکنیک‌ها با توجه به شخصیت و میزان همانندی آن‌ها با نمونه‌های هم‌خانواده خود معرفی شده و سعی شده است تا با مطالعه هرکدام و بهره‌گیری از منابع و راهکارهایی که آهنگ‌سازان برای ثبت تکنیک‌های مشابه (در سایر سازها) در آثار خود معرفی کرده‌اند، از آن‌ها با تغییر و یا بدون تغییر استفاده شود.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1388_930e6c57314179960c388afa8ba12a21.pdf

دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 15 39 2025 02 19 Study of AbolHasan Saba's Musical Works Based on the Criteria for Evaluating Music in Plato's Republic and Laws II مطالعه آثار موسیقایی ابوالحسن صبا براساس سنجه‌های ارزیابی موسیقی‌ در رسائل جمهوری و قوانین 2 افلاطون 106 122 1389 10.30480/dam.2025.5480.1924 FA محمدصالح براتعلی دانشجوی کارشناسی ارشد پژوهش هنر دانشکده هنر دانشگاه سمنان فریده آفرین دانشیار گروه پژوهش هنر دانشکده هنر دانشگاه سمنان Journal Article 2024 09 07 The concept of imitation of nature is one of the prominent topics that is discussed in various arts. Music is no exception to this rule, and throughout history, prominent composers have reflected the sounds present in nature in their musical compositions. According to Plato, nature itself is an imitation of original ideas, and imitative art is much further from reality. The main goal of this study is to evaluate Plato's opinion about prohibiting composers from modeling nature in works of art with regard to educational issues by studying the musical works of Abolhasan Saba. The questions are as follows: Does imitation of nature make a musical work undesirable and harmful according to Plato? What does the study of Saba's works based on Plato's musical criteria in Republic and Laws II, reveal regarding the overall discussion of imitation and educational issues? The statistical sample of the study consists of only three works by Abolhasan Saba, as a composer who was inspired by nature in creating works. The information obtained is analyzed using a descriptive-analytical method. The results of this research show that in the works of Abolhasan Saba, arrangements including formal elements and executive techniques were used that, without abandoning the form or losing coherence, the composer reflected sounds from nature that added to the beauty of the pieces. Saba's works preserve unity and coherence by using nature as a model and follow a perfect and pleasant melodic course. Even though the pieces lack poetry, they still have the ability to express and convey images. In addition to this, simplicity is observed in the rhythm and music of the pieces and there is no sign of complexity or confusion in them. Also, taking into account the conditions that Plato mentioned for the goodness, the works can be evaluated. The analysis showed that in the first stage, Saba has identified the initial ideas by field investigation and accurate recording of sounds. In the second stage, he tried to process his works close to the initial ideas, according to special arrangements, including formal features and executive techniques. In the end, he created works that are beautiful and pleasing to the ears, and even today, after several decades of their creation, they are taught to musicians of various instruments, maintaining their special place in academic environments. As a result, it can be said that although Saba's works are inspired by nature, they do not have the disadvantages that Plato lists for imitating nature in music in Laws II. On the other hand, these works are close to Plato's definitions of goodness, the conditions of correctness and beauty of music eventhough as the imitative works in an indirect way. For this reason, Plato's theory about the rejection of imitating nature in music can be violated. Not only is imitating nature or inspiration from it not bad, but all that makes a piece of music more pleasant and makes its influence the basis of an orderly and lasting aspect is the imitation of nature. به باور افلاطون طبیعت خود تقلیدی از ایده‌های اصیل است و هنر تقلیدی، بسیار از واقعیت دورتر می‌شود. هدف اصلی این پژوهش سنجش نظر افلاطون درباره منع آهنگ‌سازان از الگوبرداری از طبیعت بر اساس برخی رسائل جمهوری و نیز با توجه به مسائل تربیتی قوانین 2 هنگام مطالعه آثار موسیقایی ابوالحسن صبا است. پرسش‌ها ازاین‌قرار است: آیا تقلید از طبیعت، اثری موسیقایی را به‌زعم افلاطون نامطلوب و مضر می‌کند؟ مطالعه‌ی آثار صبا بر اساس سنجه‌های موسیقایی افلاطون در رسائل جمهور و قوانین 2، ناظر به کلیت بحث تقلید و مسائل تربیتی چه‌چیزی را آشکار می‌کند؟ نمونه‌ی آماری پژوهش، شامل 3 اثر از ابوالحسن صبا، به‌عنوان آهنگ‌سازی است که در خلق آثار از طبیعت الهام می‌گرفت. به روش توصیفی-تحلیلی، اطلاعات به‌دست‌آمده تحلیل شده‌اند. نتایج حاصل از این تحقیق نشان می‌دهد که در آثار ابوالحسن صبا تمهیداتی شامل عناصر فرمال و تکنیک‌هایی اجرایی استفاده‌ شده که بدون کنار گذاشتن فرم یا از دست رفتن انسجام، آهنگ‌ساز اصواتی را از طبیعت بازتاب داده و به زیبایی قطعات افزوده است. از طرف دیگر این آثار با بسیاری از تعاریف افلاطون پیرامون خوبی، شروط درستی و زیبایی موسیقی هم‌خوان هستند، حتی اگر تقلیدی باشند. آثار صبا اگرچه از طبیعت الهام گرفته شده‌اند اما مضراتی را به‌بار نمی‌آورد که افلاطون برای تقلید از طبیعت در موسیقی برمی‌شمارد. از طرف دیگر با توجه به فاصله مضاعف انسان در دوره معاصر از طبیعت، نه‌تنها تقلید به معنی الهام از طبیعت در موسیقی ناشایست نیست، بلکه آنچه قطعه‌ای موسیقایی را شنیدنی‌تر می‌کند و می‌تواند تأثیرگذاری آن‌را مبنای جنبه تربیتی‌اش سازد، آرایندگی آن به تقلیدغیرمستقیم یا الهام از طبیعت است.

https://dam.journal.art.ac.ir/article_1389_26a8df2f095d3371d3482fb03305d7e2.pdf