دانشگاه هنر نامه هنرهای نمایشی و موسیقی 2008-2649 8 16 2018 09 11 The Reconsideration of Unity of Character in the Structure of Master Plot Scripts; The Study of Main Character Alternating Mechanism بازخوانی وحدت شخصیت در ساختار فیلم‌نامه‌های مبتنی بر شاه‌پیرنگ؛ مطالعۀ سازوکارهای تغییر و جایگزینی شخصیت اصلی 97 112 575 10.30480/dam.2018.575 FA مسعود نقاش‌زاده دکترای پژوهش هنر . استادیار دانشگاه صداوسیما کاظم نظری دکترای پژوهش هنر . استادیار دانشگاه صداوسیما شهریار صادقی کارشناس ارشد تهیه‌کنندگی تلویزیون Journal Article 2016 03 10 The unity of plot is the most important principle in classical drama. In Poetics, Aristotle prefers action to character and equates the unity of plot with the unity of action. Modern theories however, eliminate such a decisive differentiation between the character and the action and consider them highly interconnected. Changing the central character and replacing him/her with another character violates yet another principle of classical drama, namely the unity of the central character. In the present study, the analysis of observational data is utilized in order to examine the setup of the films with central character replacement using the theories of Aristotle and other theoretician influenced by him. Through observing and analyzing these films, it is concluded that in order to maintain the unity of plot they employ mechanisms such as attendance of the alternative central character in the causal chain, maintaining the unity of action, emphasizing on an unaltered theme, using the capacities of epic. The effect of the change of the central character on the unity of plot is associated with the extent to which these mechanisms are used. The possibility of maintaining the unity of plot increases with the number of utilized mechanisms. Otherwise, the change and replacement of the central character results in a hybrid plot i.e. there would be two separate plots. وحدت پیرنگ مهم‌ترین اصل درام کلاسیک است. ارسطو در بوطیقا، کنش را بر شخصیت ترجیح می‌دهد و وحدت پیرنگ را با وحدت کنش برابر می‌داند؛ اما نظریه‌های متأخر، این تفکیک قطعی بین شخصیت و کنش را از میان برداشته‌اند. تغییر شخصیت اصلی و جایگزین‌کردن آن با شخصیتی دیگر، یکی دیگر از اصول درام کلاسیک، یعنی وجود یک شخصیت اصلی را نادیده گرفته است. در پژوهش حاضر، با استفاده از آثار ارسطو و نظریه‌پردازان متأثر از او و با روش تحلیل داده‌ای مشاهده‌ای، به بررسی فیلم‌هایی پرداخته‌ایم که تغییر شخصیت اصلی در آن‌ها رخ داده است و به این نتیجه رسیدیم که این آثار، برای حفظ وحدت پیرنگ، از سازوکارهایی همچون حضور شخصیت اصلیِ جایگزین در زنجیرۀ علت و معلولی رویدادها، حفظ وحدت کنش، تأکید بر مضمون واحد و ظرفیت‌های حماسه استفاده کرده‌اند. تأثیری که تغییر شخصیت اصلی بر وحدت پیرنگ می‌گذارد، در ارتباط با میزان استفاده از این سازوکارهاست؛ هرچه تعداد این سازوکارها بیشتر باشد، امکان حفظ وحدت پیرنگ نیز افزون‌تر خواهد بود؛ در غیر این صورت، نتیجۀ تغییر و جایگزینی شخصیت اصلی، شکل‌گیری پیرنگ دوگانه است که به معنای وجود دو پیرنگ مجزاست. https://dam.journal.art.ac.ir/article_575_dc4fef12a76e0349e637189ed70151ad.pdf